Ο ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Ο Διάδοχος Παύλος Β΄ επισκέφθηκε το Αννόβερο της Γερμανίας, σύμφωνα με το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων "haz.de" είχε έρθει με μια μπλε και λευκή ριγέ γράβατα - ως μια μικρή υπόμνηση των εθνικών χρωμάτων της χώρας μας.

Ο Διάδοχος στο πλαίσιο εμψύχωσης του Ελληνισμού προέβη στην εξής δήλωση: "Πολύς κόσμος έχει κάνει καλή δουλειά στην χώρα μου. Η Ελλάδα προσπαθεί να σταθεροποιηθεί πλέον με την κρίση - αυτό αξίζει μεγάλο σεβασμό."

ΤΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Εορτάζουμε σήμερα την Εργατική Πρωτομαγιά, την οποία από της καταστροφικής μεταπολιτεύσεως και εντεύθεν καπηλεύονται οι πάσης φύσεως μαρξιστές, δήθεν «εργατοπατέρες». Την Πρωτομαγιά, που ως «Εθνική Εργατική Εορτή» την καθιέρωσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο Εθνικός Κυβερνήτης Ι. Μεταξάς, αποκαλούμενος από τους Έλληνες εργάτες «Πρώτος Εργάτης». Κέρδισε με το σπαθί του αυτόν τον εξαιρετικά τιμητικό τίτλο, καθώς επί των ημερών του:

1ον) Καθιερώθηκε το 8ωρο ημερησίως και το 48ωρο εβδομαδιαίως, καθώς και η πληρωμή των υπερωριών.

2ον) Καθιερώθηκε η υποχρεωτική αργία της Κυριακής.

3ον) Απαγορεύθηκε αυστηρώς και δια ροπάλου η παιδική εργασία.

4ον) Καθορίσθηκαν κατώτατα όρια μισθών και ημερομισθίων – το λεγόμενο «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» και υπογράφηκαν οι πρώτες συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

5ον) Ιδρύθηκε το ΙΚΑ.

6ον) Ιδρύθηκε η Εργατική Εστία, με αυξημένες δραστηριότητες για «μετά την εργασίαν ψυχαγωγίαν των εργατών» και «εξασφάλισιν στέγης εις αυτούς»

7ον) Καθιερώθηκε η υποχρεωτική διαιτησία μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.

8ον) Καθιερώθηκε η άδεια μετ’ αποδοχών.

9ον) Ιδρύθηκαν κρατικοί παιδικοί σταθμοί.

10ον) Η ανεργία σχεδόν εξαφανίσθηκε. Για τους ελαχίστους ανέργους δημιουργήθηκε η «Εργατική Οργάνωσις Μετακινήσεως και Προστασίας Ανέργων» (πρόδρομος του ΟΑΕΔ), η οποία παρείχε επιδόματα ανεργίας και φρόντιζε για την οργανωμένη μετακίνηση των ανέργων σε περιοχές που υπήρχε εργασία.

Πηγή: facebook "Νεολαία Εθνικού Συνδέσμου Βασιλοφρόνων".

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ: «ΠΑΥΛΟΣ. ΕΝΑΣ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ»

Γράφει ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Πισσαλίδης.

Μία από τις φετινές κινηματογραφικές εκπλήξεις υπήρξε η δημιουργία του ντοκιμαντέρ «Παύλος: Ένας ασυνήθιστος Βασιλιάς» του Νίκου Πετρίδη με θέμα τον Βασιλέα Παύλο. Ένα ντοκιμαντέρ, του οποίου η πρώτη κλειστή προβολή στην Γεννάδιο Βιβλιοθήκη υπήρξε αφορμή για μια συγκέντρωση της Βασιλικής οικογενείας και εστεμμένων της Ευρώπης. Αυτό το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο Πολεμικό Μουσείο από 12 έως 14 Απριλίου και θα προβληθεί στην Θεσσαλονίκη στις 3 και 4 Μαΐου. Ενώ έπονται προβολές και στην υπόλοιπη περιφέρεια. Εμείς έχοντας το δει σε μία ενδιάμεση προβολή ξανά στην Γεννάδιο Βιβλιοθήκη νομίζουμε ότι είναι ένα πάρα πολύ καλό ντοκιμαντέρ που για πρώτη φορά στην μεταπολιτευτική περίοδο αποκαθιστά πολλές πλευρές της Ιστορίας.

Πως όμως είναι ο Βασιλέας Παύλος που παρουσιάζει ο Πετρίδης; Καταρχήν να πούμε ότι το ντοκιμαντέρ καταγράφει τα χρόνια όχι μόνο της βασιλείας του Παύλου, αλλά όλης της ζωής του, συνδέοντας τα με την ιστορία της Ελλάδος και της Μοναρχίας. Για να το πετύχει ο σκηνοθέτης παίρνει συνέντευξη από τα μέλη της Βασιλικής οικογένειας, όπως ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος, η Βασίλισσα Σοφία και η Πριγκίπισσα Ειρήνη, αλλά και ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, αλλά και ιστορικοί που δεν είναι συνδεδεμένοι με την Μοναρχία. Αυτό δίνει μια αντικειμενικότητα κάνοντας πιο αποδεκτά τα θετικά του «πιο πετυχημένου από τους Έλληνες Βασιλείς» από μη-μοναρχικό κοινό και από την άλλη αποφεύγεται η «αγιοποίηση» του.

Το ντοκιμαντέρ ξεκινά με την εκδίωξη του πατέρα του Κωνσταντίνου και πως ο λαός αντιδρούσε σε αυτήν θυμίζοντας το ρητό του Βασιλέως Γεωργίου «Ισχύς μου η αγάπη του λαού». Είναι αυτό που μας θυμίζει εξ αρχής και η Πριγκίπισσα Ειρήνη για τον ίδιο τον Παύλο. Βέβαια υπάρχει μια στήριξη του Βενιζέλου για τα γεγονότα του 1917 από μέρους των ιστορικών και η άποψη ότι η μετάθεση του δημοψηφίσματος στον λαό για το πολίτευμα ήταν στην ουσία εκτροπή. Εδώ διαφωνούμε με τους ιστορικούς. Και παρόλο που δεν το επιδιώκει το ντοκιμαντέρ, βλέπουμε την απαράδεκτη συμπεριφορά του Βενιζέλου να μην επιτρέψει στην Βασιλική οικογένεια να έρθει στην Ελλάδα για να θρηνήσει για τον θάνατο του Βασιλέα Αλέξανδρου, κάτι που θυμίζει την στάση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην κηδεία της Φρειδερίκης το 1981.

Ένα μεγάλο υπέρ του ντοκιμαντέρ είναι ότι μας υπενθυμίζει μέσα από συζητήσεις την φύση της Συνταγματικής Μοναρχίας ως Πολιτεύματος. Το πρώτο είναι η σύγκρουση της με την ιδέα της δικτατορίας και του ολοκληρωτισμού. Έτσι η δικτατορία Μεταξά παρουσιάζεται ως αναγκαία λύση μπροστά στην πολιτική αστάθεια της χώρας και το αναπόφευκτο του πολέμου, αλλά που ο Γεώργιος ο Β’ δεν πίστευε κατά βάση. Το ίδιο συμπέρασμα βγαίνει από την δυσαρέσκεια του Πρίγκιπα Παύλου να αφομοιωθούν οι Πρόσκοποι στην Εθνική Οργάνωση Νεολαίας (Ε.Ο.Ν.) και τις αντιδράσεις του στην δημιουργία της τελευταίας. Ενώ το ντοκιμαντέρ δείχνει ότι ο Χίτλερ θεωρούσε τον Βασιλέα Γεώργιο θανάσιμο εχθρό του Γ’ Ράιχ.

Το θέμα της εθνικής ενότητας στην Συνταγματική Μοναρχία φαίνεται από το στιγμιότυπο της Βασίλισσας Φρειδερίκης στο νοσοκομείο της Κόνιτσας με τους τραυματίες του ΔΣΕ και από την απόφαση του Παύλου να ορκίσει για πρωθυπουργούς ανθρώπους ή γόνους αντιμοναρχικών που ταλαιπώρησαν την οικογένεια του (Πλαστήρας, Σοφούλης, Σοφοκλής Βενιζέλος). Τέλος είναι η ιδέα της Βασιλείας ότι πρέπει να είναι κοντά στον δοκιμαζόμενο λαό. Τα ταξίδια της Βασιλικής Οικογένειας στην Μακεδονία στην διάρκεια του ανταρτοπόλεμου ή οι παιδουπόλεις και το κοινωνικό πρόγραμμα της Φρειδερίκης πολύ σωστά θεωρούνται όχι λαϊκισμός η στείρος αντικομμουνισμός, αλλά μέρος μιας παλαιοτέρας ευρωπαϊκής παράδοσης που θέλει μια άμεση σχέση αριστοκρατίας και λαού και που πριν το πόλεμο την ύπαρξη του κοινωνικού κράτους την θέση του έπαιζαν τέτοιες πρωτοβουλίες των Βασιλικών οικογενειών.

Θεωρούμε πολύ θετικό την άπόψη του ντοκιμαντέρ ο ερυθρός κίνδυνος κατά τα Δεκεμβριανά ήταν αληθινός, όπως και η επικείμενη σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ. Επίσης το ντοκιμαντέρ δείχνει τον θρησκευτικό χαρακτήρα του Παύλου, που όπως λέει και ο ιστορικός Σταματόπουλος: «Όταν συμβεί ένας βασιλεύς τυχαίνει να είναι πνευματική προσωπικότητα και θρησκευόμενος άνθρωπος χωρίς να μπλέκει με τα του κλήρου, έχει μέσα του την αίσθηση ότι είναι υπεύθυνος, ότι πρέπει να κάνει σωστά την δουλειά του. Σε αυτήν την περίπτωση το να είσαι πιστός, το να αισθάνεσαι ότι έχεις να λογοδοτήσεις σε Κάποιον που είναι πάνω από σένα, είναι υπέρ του Κράτους, είναι υπέρ του λαού, είναι κάτι θετικό».

Από την άλλη βλέπουμε την αχαριστία και την αγνωμοσύνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή να αρχίζει μία χωρίς λόγο επίθεση στον άνθρωπο που τον έκανε πρωθυπουργό την στιγμή που ο Έλληνας Βασιλεύς ήταν εκείνος που ζούσε την πιο σεμνή και πιο δωρική ζωή από όλους μονάρχες. Ενώ από την άλλη αναφέρεται ότι ποτέ δεν αποδείχθηκε ότι υπήρξε η «βία και νοθεία» των εκλογών, αλλά ούτε και το αντίθετο αποδείχθηκε. Και ο γερο-Παπανδρέου παρουσιάζεται ως πολιτικός που ζητούσε από τον Παύλο να κάνει εκτροπή και να ανατρέψει την κυβέρνηση Καραμανλή.

Εκείνη η σκηνή που μας συγκίνησε περισσότερο ήταν όταν κατά την διάρκεια της επισκέψεως στην Κωνσταντινούπολη και την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης στην Αγία Σοφία, ο υπασπιστής του Ποταμιάνος αναρωτιέται αν θα έπρεπε και η μεγαλειότητα του να επισκεφτεί την Μεγάλη Εκκλησιά του Γένους. Για να πάρει την απάντηση: «Ο Έλληνας Βασιλεύς δεν μπορεί να μπει στην Αγία Σοφία ως τουρίστας. Επιτρέπεται μόνο να μπει με τον ελληνικό λαό».

Γενικά ένα πολύ καλό ιστορικό ντοκιμαντέρ με σπάνιο ιστορικό υλικό, συνεντεύξεις που αποκαλύπτουν πιο ανθρώπινες πλευρές του Βασιλέα Παύλου και πάνω από όλα ένα συγκινητικό τέλος που είναι αντικειμενικό, αλλά στην ουσία αποκαθιστά τόσο τον Παύλο, όσο και την ιδέα της Συνταγματικής Μοναρχίας, που όπως δίδασκε και ο Παύλος είναι για το καλό των άλλων, του λαού.

Οι προβολές στο «Ολύμπιον» της Θεσσαλονίκης είναι στις 3 και 4 Μαίου στις 18:00 και 21:00. Αναζητείστε το dvd στο http://www.noordinaryking.com.

Πηγή: "Ελληνικές Γραμμές".

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ. ΤΙ ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ

Προχωρώντας στην περίοδο της Πεντηκοστής, φτάνουμε στην Κυριακή του Τυφλού. Η Εκκλησία μας την Κυριακή αυτή μας θυμίζει το θαύμα της θεραπείας ενός ανθρώπου που είχε γεννηθεί τυφλός.

Ένα Σάββατο, ενώ έμπαινε στην πόλη ο Ιησούς με τους μαθητές του, συνάντησαν έναν άνθρωπο, που είχε γεννηθεί τυφλός και περνούσε τον χρόνο του ζητιανεύοντας. Ο Κύριος, βλέποντάς τον, και μετά που μία μικρή συζήτηση που είχε με τους μαθητές του, έφτυσε στο έδαφος και με το υγρό χώμα έφτιαξε λάσπη. Πήρε τη λάσπη στα χέρια του και μ΄ αυτήν άλειψε τα βλέφαρα του τυφλού. Κι ενώ ασφαλώς ο τυφλός άνδρας απορούσε μ΄ αυτήν την κίνηση, ο Κύριος τον έστειλε να ξεπλύνει τη λάσπη στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Πράγματι, χωρίς να διστάσει καθόλου, ο τυφλός υπάκουσε σ΄ αυτήν την εντολή και μόλις ξεπλύθηκε και καθάρισε τη λάσπη από τα βλέφαρά του και μπόρεσε και τα άνοιξε, διαπίστωσε ότι έβλεπε το φως και ό,τι τον περιέβαλε, για πρώτη φορά στη ζωή του. Καταλαβαίνετε τον ενθουσιασμό του. Οι γείτονες που τον έβλεπαν να έχει βρει το φως του, απορούσαν και θαύμαζαν συγχρόνως. Κάποιοι αναρωτιούνταν αν ήταν πραγματικά ο ίδιος, που πριν από λίγη ώρα δεν έβλεπε τίποτε. Δυσκολεύονταν να το πιστέψουν και τον ρωτούσαν συνέχεια κι αυτός τους διηγούνταν ξανά και ξανά τι είχε συμβεί και με ποιον τρόπο θεραπεύτηκε.

Τότε τον πήγαν και στους Φαρισαίους, οι οποίοι διαπίστωσαν από τα λόγια του πρώην τυφλού ότι αυτός που τον είχε κάνει καλά ήταν ο Ιησούς. Τότε άρχισε να υπάρχει διχογνωμία μεταξύ τους: ο Ιησούς ήταν αμαρτωλός επειδή δεν τηρούσε την αργία του Σαββάτου και θεράπευε εκείνη την ημέρα ή ήταν απεσταλμένος από τον Θεό, αφού μπορούσε να κάνει θαύματα;  Ρώτησαν και τη γνώμη του πρώην τυφλού. Αυτός, δείχνοντας την πίστη του και την ευγνωμοσύνη του, δήλωσε στους Φαρισαίους ότι θεωρεί προφήτη αυτόν που τον θεράπευσε.

Τότε οι Φαρισαίοι, μη πιστεύοντας στο θαύμα, φώναξαν τους γονείς του πρώην τυφλού, για να βεβαιωθούν ότι πράγματι γεννήθηκε χωρίς να βλέπει. Ήρθαν οι άνθρωποι αυτοί φοβισμένοι και βεβαίωσαν ότι πράγματι, ο γιος τους ήταν τυφλός μόλις την προηγούμενη μέρα. Ωστόσο, ο γιος τους ήταν πια ενήλικος και μπορούσε να δώσει μόνος του την απάντηση που ζητούσαν.  Έτσι οι Φαρισαίοι ξαναφώναξαν τον άνθρωπο και άρχισαν να τον πιέζουν. Του έλεγαν να ομολογήσει ότι δεν είναι δυνατόν να τον θεραπεύσει ένας άνθρωπος αμαρτωλός, που δεν τηρούσε την αργία του Σαββάτου.

Αλλά ο πρώην τυφλός με τη λογική του απάντηση τους αποστόμωσε, χλευάζοντάς τους συγχρόνως: Ξέρουμε ότι ο Θεός δεν εισακούει τους αμαρτωλούς, αλλά εκείνους που Τον σέβονται και κάνουν το θέλημά του. Από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος, δεν ακούστηκε να έχει ανοίξει κανείς τα μάτια κάποιου που γεννήθηκε τυφλός. Δε θα μπορούσε να κάνει τίποτε τέτοιο, αν αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν από τον Θεό. Οι Φαρισαίοι, ακούγοντας αυτά, τον πέταξαν έξω.

Ο Ιησούς τα έμαθε όλα αυτά και όταν βρήκε μπροστά του πάλι τον πρώην τυφλό τον ρώτησε: Εσύ πιστεύεις στον Υιό του Θεού;  Και αφού έγινε η αναγνώριση του Κυρίου από τον πρώην τυφλό, αυτός έπεσε και Τον προσκύνησε λέγοντας: Πιστεύω, Κύριε.

Πηγή: "Πεμπτουσία".

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ. ΤΙ ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ

Την τέταρτη Κυριακή μετά το Πάσχα θυμόμαστε τη συνάντηση και τη συνομιλία που είχε ο Κύριός μας με μία γυναίκα που βρήκε κοντά σ΄ ένα πηγάδι, στην περιοχή της Σαμάρειας. Γι΄ αυτό και λέγεται Κυριακή της Σαμαρείτιδος.

Η ευαγγελική περικοπή είναι δύσκολη για σας, τα παιδιά, επειδή μέσα στα λόγια του Κυρίου υπάρχουν βαθιά θεολογικά μηνύματα. Διαβάστε όμως παρακάτω την αφήγηση του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου και τον διάλογο που έγινε μεταξύ του Ιησού και της Σαμαρείτιδας, αυτής της γυναίκας που η παράδοση της Εκκλησίας την κατέταξε μεταξύ των αγίων, της αγίας Φωτεινής.

Κάποτε ο Ιησούς ταξίδευε από την Ιουδαία στη Γαλιλαία. Έπρεπε να περάσει από την περιοχή της Σαμάρειας. Έφτασε έξω από μια πόλη της Σαμάρειας, που λεγόταν Συχάρ. Εκεί βρισκόταν το πηγάδι του Ιακώβ. Κουρασμένος από την οδοιπορία ο Ιησούς κάθισε κοντά στο πηγάδι, ενώ οι μαθητές του πήγαν στην πόλη ν’ αγοράσουν τρόφιμα.

Τότε έρχεται μια γυναίκα, Σαμαρείτιδα, να τραβήξει νερό από το πηγάδι κι ο Ιησούς της ζητά να του δώσει να πιει. Εκείνη παραξενεύτηκε.

Εκείνη την ώρα επέστρεψαν και οι μαθητές του κι απόρησαν που τον βρήκαν να μιλάει μαζί της. Εκείνη πάλι άφησε τη στάμνα της κι έτρεξε στην πόλη. Φώναζε τον κόσμο και έλεγε: «Ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο ο οποίος μου είπε όλα όσα έχω κάνει στη ζωή μου. Μήπως είναι ο Χριστός;». Κι ο κόσμος έβγαινε έξω από την πόλη για να τον συναντήσει.
Οι μαθητές παρακαλούσαν τον Ιησού να φάει, αλλά εκείνος τους απαντούσε ότι δική του τροφή είναι να κάνει το θέλημα του Θεού που τον απέστειλε στον κόσμο, δηλαδή να κηρύττει την αλήθεια. Έμεινε στη Σαμάρεια δυο μέρες και πολύς κόσμος πίστεψε σ’ Αυτόν.

Πηγή: "Πεμπτουσία".

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ. ΤΙ ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ

Την τρίτη Κυριακή μετά το Πάσχα θυμόμαστε το θαύμα της θεραπείας του Παραλύτου· ένα θαύμα που έκανε ο Κύριος κατά τη διάρκεια της Πεντηκοστής των Ιουδαίων και το διηγείται ο ευαγγελιστής Ιωάννης.

Ο Κύριός μας, καθώς βρισκόταν μαζί με τους μαθητές του στα Ιεροσόλυμα, πέρασε από έναν χώρο, όπου υπήρχαν πολλοί άρρωστοι, που υπέφεραν από διάφορες ασθένειες. Στο κέντρο του χώρου αυτού υπήρχε μια δεξαμενή γεμάτη με νερό. Κατά διαστήματα ένας άγγελος τάραζε το νερό και τότε, όποιος άρρωστος προλάβαινε να πέσει μέσα στη δεξαμενή γινόταν καλά.

Μεταξύ των αρρώστων αυτών βρισκόταν κι ένας άνδρας, που ήταν παράλυτος επί 38 χρόνια, κάτι που το γνώριζαν πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο Ιησούς. Έτσι, όταν τον είδε, ήρθε κοντά του και του είπε: «Θέλεις να βρεις την υγεία σου;». Κι ο παράλυτος άνθρωπος με παράπονο του είπε: «Κύριε, δεν έχω κανέναν που θα με βοηθήσει να μπω στο νερό όταν ταραχτεί. Πάντα κάποιος άλλος με προλαβαίνει». Τότε ο Κύριος απευθύνεται προστακτικά: «Σήκω στα πόδια σου, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα». Και αμέσως τα πόδια του παράλυτου άνδρα δυνάμωσαν, σηκώθηκε, φορτώθηκε το κρεβάτι του και έφυγε.

Λίγες μέρες μετά, όταν ο Ιησούς τον είδε στον Ναό, του είπε: «Διαπίστωσες ότι έγινες καλά. Από δω και πέρα πρόσεχε τη ζωή σου, μην αμαρτάνεις, για να μη σου συμβεί κάτι χειρότερο».  Κι ο πρώην παράλυτος διέδωσε ότι ο Ιησούς είναι εκείνος που τον θεράπευσε.

Πηγή: "Πεμπτουσία".

Σχόλιο ΔΕΡ

Με­τά τη θε­ρα­πεί­α του έ­γι­νε δού­λος στην αυ­λή του αρ­χι­ε­ρέ­α Άν­να. Για να α­πο­δεί­ξει πως εί­ναι πι­στός στον αρ­χι­ε­ρέ­α και δεν έ­χει κα­μί­α σχέ­ση με τον ευ­ερ­γέ­τη του τον Ι­η­σού, χα­στου­κί­ζει χω­ρίς αι­τί­α τον Ι­η­σού, χω­ρίς να λά­βει τέ­τοι­α δι­α­τα­γή και χω­ρίς να υ­πάρ­χει λό­γος. Δεν εί­χε κα­νέ­να λό­γο να βρί­σκε­ται ε­κεί, κα­νέ­νας δε θα πρό­σε­χε την α­που­σί­α του αν­τι­θέ­τως ό­λοι θα δι­και­ο­λο­γού­σαν εν­δε­χό­με­νη συμ­πάθεια του προς τον Ι­η­σού. Μα ο δού­λος νοι­ά­ζε­ται μό­νο για το ψω­μί του, μή­πως σκε­φτεί κά­τι ο αρ­χι­ε­ρέ­ας, μή­πως τον δι­ώ­ξει και πώς θα ζή­σει. Η κί­νη­ση του να χα­στου­κί­σει τον Ι­η­σού ό­σο κι αν φαί­νε­ται αυ­θόρ­μη­τη και α­ψυ­χο­λό­γη­τη εί­ναι βα­θιά υ­στε­ρό­βου­λη και με­λε­τη­μέ­νη και κρύ­βει πα­νι­κό και κα­κί­α.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ. ΤΙ ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ

Η δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα είναι αφιερωμένη στις Μυροφόρες σ’ εκείνες τις γυναίκες οι οποίες, τηρώντας τα ιουδαϊκά έθιμα πήγαν να μυρώσουν το νεκρό σώμα του δασκάλου τους, του Ιησού.

Ο Κύριός μας, όπως τουλάχιστον γνώριζαν οι γυναίκες αυτές, είχε αποκαθηλωθεί από τον Σταυρό από τον Ιωσήφ, που ήταν άρχοντας στην περιοχή της Ιουδαίας που ονομαζόταν Αριμαθαία. Ο άρχοντας αυτός ζήτησε την άδεια από τον Πιλάτο να πάρει το σώμα του Ιησού και να το ενταφιάσει. Πράγματι, το πήρε και το έβαλε σε έναν τάφο, όπου κανένας δεν είχε ταφεί μέχρι τότε.

Εδώ, παιδιά, θα πούμε ότι δεν πρέπει να έχουμε στον νου μας έναν τάφο σαν αυτούς που υπάρχουν σήμερα στα χριστιανικά κοιμητήρια, τα νεκροταφεία. Οι Ιουδαίοι, και γενικότερα οι Εβραίοι, θάβουν τους νεκρούς τους σε τάφους θολωτούς, κάτι σαν σπηλιά. Για να το καταλάβετε, θυμηθείτε την εικόνα της Ανάστασης του Λαζάρου. Επίσης, δεν βάζουν τους νεκρούς μέσα σε φέρετρο, αλλά τους τυλίγουν με τα σάβανα, που είναι φαρδιές λωρίδες από λευκά πανιά. Αφού τους βάλουν μέσα στον τάφο, τον κλείνουν. Έτσι έκλεισαν και τον Τάφο του Κυρίου μας με μια πολύ μεγάλη πέτρα.

Σύμφωνα με τα έθιμα, μερικές μέρες μετά τον θάνατο κάθε ανθρώπου, έπρεπε να πάνε στον τάφο του και να αλείψουν με αρώματα (μύρα) το νεκρό σώμα του, σε ένδειξη σεβασμού, τιμής αλλά και ευχαριστίας. Το ίδιο ακριβώς θέλησαν να κάνουν και οι μαθήτριες του Κυρίου. Αλλά κανείς άνδρας δεν τις ακολουθούσε, κι οι ίδιες αισθάνονταν πολύ αδύναμες για να κυλήσουν τη μεγάλη πέτρα, που είχε μπει σαν πόρτα μπροστά στην είσοδο του Τάφου. Κι ήταν μεγάλη η έκπληξή τους όταν αντίκρισαν την πέτρα να είναι πεσμένη κάτω. Διστακτικά μπήκαν μέσα στον Τάφο κι είδαν έναν Άγγελο, που τις ανάγγειλε την Ανάσταση του δασκάλου τους και τις έστειλε να το πουν και στους μαθητές. Έτσι οι Μυροφόρες έγιναν οι πρώτες που αξιώθηκαν να μάθουν για την Ανάσταση.

Πηγή: "Πεμπτουσία".

Μαρία η Μαγδαληνή (από το χριστιανικό blog "Απολύτρωσις")

Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος πού εἶδε τόν ἀναστημένο Κύριο εἶναι ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, μία μαθήτρια τοῦ Κυρίου πού πολύ ἔχει παρεξηγηθεῖ. Οἱ ἑρμηνευτές τῆς Δύσεως ἔχουν πέσει σέ φοβερές παρανοήσεις σχετικά μέ τό πρόσωπο αὐτό. Τήν ταύτισαν μέ τή Μαρία τήν ἀδελφή τοῦ Λαζάρου καί, ἀργότερα, μέ τήν πόρνη πού ἀναφέρεται στό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιο ὅτι μετανόησε καί ἄλειψε μέ μύρα τόν Ἰησοῦ (7,36-50). Τέλος, εἶπαν ὅτι τά ἑπτά δαιμόνια ἀπό τά ὁποῖα τήν ἐλευθέρωσε ὁ Ἰησοῦς εἶναι τά ἑπτά θανάσιμα ἁμαρτήματα. Πάρα πολλά ἔχουν γραφεῖ γιά τή Μαρία τή Μαγδαληνή. Ὑπάρχει μιά ὁλόκληρη φιλολογία στή Δύση σχετική μ᾿ αὐτήν, ἡ λεγόμενη Μαγδαληνολογία.

Στίς μαρτυρίες πού ἔχουμε ἀπό τήν Καινή Διαθήκη γιά τή Μαρία τή Μαγδαληνή φαίνεται ὁλοκάθαρα ὅτι ἡ Μαρία εἶχε τό ἐπίθετο Μαγδαληνή, διότι καταγόταν ἀπό μιά περιοχή τῆς Γαλιλαίας πού λεγόταν Μάγδαλα. Ἐπίσης τά Εὐαγγέλια μᾶς δίνουν τήν πληροφορία ὅτι ἡ Μαρία βασανιζόταν ἀπό ἑπτά δαιμόνια ἀπό τά ὁποῖα τήν ἐλευθέρωσε, τή θεράπευσε ὁ Κύριος. Μετά τή θεραπεία της ἡ Μαρία ἔμεινε παρθένος καί ἀκολούθησε τόν Κύριο. Εἶναι μία ἀπό τίς πιό πιστές, τίς πιό ζηλώτριες μαθήτριές του. Ἀναφέρεται ὅτι διακονοῦσε μαζί μέ ἄλλες γυναῖκες τόν Κύριο κι ἔμεινε κοντά του σέ ὅλη τή δράση του, ἀκόμη καί στή σταύρωση καί στήν ταφή του.

Ὅσο γιά τήν ἡλικία της, θά πρέπει νά ἦταν περίπου 60 χρόνων. Βέβαια αὐτό δέν ἀναφέρεται στά Εὐαγγέλια, εὔκολα ὅμως μπορεῖ νά τό συμπεράνει κανείς ὡς ἑξῆς: Ἡ Μαρία πάντοτε ἀναφέρεται ὡς ἀρχηγός τῶν μαθητριῶν τοῦ Κυρίου, πολλές ἀπό τίς ὁποῖες ἦταν μητέρες μαθητῶν του, ἦταν δηλαδή ὁπωσδήποτε πάνω ἀπό 50 ἤ 60 ἐτῶν. Ἄρα ἡ ἀρχηγός τους θά ἦταν τουλάχιστον τῆς ἡλικίας τους, ἄν δέν ἦταν μεγαλύτερη

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ. ΤΙ ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ

Ο Απόστολος Θωμάς απουσίαζε όταν ο Χριστός, μετά την Ανάστασή Του, επισκέφθηκε τους Μαθητές Του στο υπερώον όπου ήταν συνηγμένοι. Όταν πληροφορήθηκε τα σχετικά με την επίσκεψη του Χριστού, ζήτησε να Τον δη και να ψηλαφίση τις πληγές του Σταυρού στα χέρια και την πλευρά Του. Ο Χριστός όταν επισκέφθηκε και πάλι τους Μαθητές Του μετά από οκτώ ημέρες, κάλεσε τον Απόστολο Θωμά να ψηλαφήση τα σημάδια των πληγών στο Σώμα Του. Τότε ο Απόστολος Θωμάς Τον ανεγνώρισε και Τον ομολόγησε Κύριο και Θεό του. Τον ανεγνώρισε από τις πληγές του Σταυρού, οι οποίες αποτελούν σημάδι της αγάπης Του, αλλά και της δυνάμεώς Του. Την ομολογία του Θωμά οι άγιοι Πατέρες την ονομάζουν σωτήριο. Και πραγματικά οδηγεί στην σωτηρία όλους εκείνους που την απευθύνουν στον Χριστό εκζητώντας ταπεινά το έλεός Του.

Το γεγονός ότι ο Απόστολος Θωμάς αρχικά απουσίαζε κατά την εμφάνιση του Χριστού στους Μαθητές Του, φαίνεται ότι ήταν οικονομία Θεού, για να γίνη πιστευτό το θαύμα της Αναστάσεως και να διαλυθή κάθε είδους αμφιβολία.

Ο Απόστολος Θωμάς, μετά την Πεντηκοστή, κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Πάρθους, τους Πέρσες, τους Μήδους και τους Ινδούς και είχε μαρτυρικό τέλος.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος βαρὺς.

Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος ἡ ζωὴ ἐκ τάφου ἀνέτειλας Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, τοῖς Μαθηταῖς ἐπέστης ἡ πάντων ἀνάστασις, πνεῦμα εὐθὲς δι' αὐτῶν ἐγκαινίζων ἡμῖν, κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος.

Πηγή: "Ορθόδοξος Συναξαριστής".

ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ:«ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΑ, ΜΕ ΑΠΕΠΕΜΨΑΝ»

Σαμπιχά Σουλεϊμάν: Στο ΣΥΡΙΖΑ ήθελαν υποψήφιο τουρκικής συνείδησης

«Ουδέποτε παραιτήθηκα από υποψήφια ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ναι με απέπεμψαν. Φαίνεται πως ήθελαν υποψήφιο τουρκικής συνείδησης» δήλωσε η Σαμπιχά Σουλεϊμάν για την απομάκρυνσή της από το ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Σαμπιχά Σουλεϊμάν: Στο ΣΥΡΙΖΑ ήθελαν υποψήφιο τουρκικής συνείδησης

Το ΣυΡιζΑ: Υπερασπιζόμαστε το Τουρκικό Προξενείο!

Η Σαμπιχά Σουλεϊμάν, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, δήλωσε επίσης πως τη Δευτέρα το απόγευμα της τηλεφώνησε ο γραμματέας του ΚΠΕ του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Βίτσας και της ανακοίνωσε την απόσυρσή της υποψηφιότητάς της χωρίς να της εξηγήσει το λόγο.

«H Kεντρική Επιτροπή ψήφισε υπέρ εμού, ήταν πολύ ξαφνικό... ναι, με απέπεμψαν. Φαίνεται πως ήθελαν υποψήφιο τουρκικής συνείδησης...» δήλωσε η κυρία Σουλεϊμάν, ενώ κατήγγειλε πως «πριν από κάποια χρόνια δέχθηκα επίθεση από ανθρώπους τούρκικης καταγωγής». «Θα το δούμε στην πορεία αν θα ξαναασχοληθώ με την πολιτική εμείς θέλουμε τα παιδιά μας να μαθαίνουν ελληνικά και να πηγαίνουν στα δημόσια σχολεία» τόνισε η Σουλεϊμάν.

Απάντηση για την απόσυρση της υποψηφιότητας της Σαμπιχά, έδωσε ο διευθυντής του Πολιτικού γραφείου του Αλέξη Τσίπρα, Νίκος Παππάς, μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ δηλώνοντας: «Ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει αποφάσεις όχι με βάση της μεγιστοποίηση των ποσοστών του αλλά βάσει και άλλων ισορροπιών που πρέπει να τηρούνται».

Πηγή: "Έθνος".

Σχόλιο ΔΕΡ

Η φράση αυτή της Σουλειμάν αποδεικνύει την φιλοτουρκική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ. Αποδεικνύει δε, πόσο μεγάλη επιρροή και προπαγάνδα ασκεί το Τουρκικό Προξενείο!

ΠΡΟΣΕΞΕ ΕΛΛΗΝΑ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΟΥ!

ΤΟ 1972 Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΚΗΡΥΧΘΗΚΕ "ΙΣΟΒΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΕΕ"

Το είχαμε ξεχάσει και μάς το θύμισαν οι «ΙΟΙ» του «Jungle Report» με προ ολίγου ανάρτησή τους στο Facebook:

Τον Μάρτιο του 1972 η «Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών» ανακήρυξε τον Αρχηγό της 21ης Απριλίου Γεώργιο Παπαδόπουλο ισόβιο πρόεδρό της αναγνωρίζοντάς του την κατά 400% μείωση της φορολόγησης των μελών της. Εκείνη ακριβώς την εποχή, ο μεγάλος Αριστοτέλης Ωνάσης πρόσφερε στον Γιώργη και  την περίφημη βίλα στο Λαγονήσι, για να διαμένει χωρίς ενοίκιο...

Πηγή: εφημερίδα "Στόχος".

Ο ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΕΞΥΒΡΙΣΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ! ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε. ΜΕΡΚΟΥΡΗ

Γράφει ένας εκ των διαχειριστών του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".

Λαλιώτης-Κωστόπουλος-Μιμή

Στα ΜΜΕ έχουν παρεισφρύσει παντού άθεοι, αμφισβητητές της Πατρίδας και των διαχρονικών αξίων της φυλής μας. Ένας απ΄ αυτούς είναι ο Πέτρος Κωστόπουλος, παρουσιαστής πρωινής εκπομπής στον τηλεοπτικό σταθμό Mega. Σε πρόσφατη εκπομπή του χαρακτήρισε τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό "τραμπούκο" επειδή διέλυσε τους εμποροπάγκους που έστησαν οι ασεβείς Εβραίοι μέσα στον Ναό του Θεού! Ο νόμος προβλέπει 6μηνη ποινή φυλάκισης αλλά δυστυχώς ο εισαγγελεύς εδώ δεν μπορεί να λειτουργήσει αυτεπάγγελτα...

Τον απάντησε αποστομωτικά όπως έπρεπε η τραγουδίστρια κ. Ειρήνη Μερκούρη. Ας διαβάσουμε (από το "Αγιορείτικο Βήμα" το βρήκαμε)΄ Συγκεκριμένα η τραγουδίστρια έγραψε:

"Κ. Κωστόπουλε σήμερα καταφέρατε να απογοητεύσετε σχεδόν όλη την Ελλάδα. Γιατί; Το μεγαλύτερο ποσοστό της Ελλάδας είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Και κάνατε το τεράστιο λάθος να χλευάσετε τον Δημιουργό των Πάντων τον Υιό του Θεού, τον Ιησού Χριστό τον οποίο αποκαλέσατε τραμπούκο και ότι τους έσπασε στο ξύλο όλους. Και σας ρωτώ καταλάβατε τι κάνατε; Προφανώς επειδή δεν καταλάβατε τι κάνατε, σας θυμίζω λοιπόν εγώ ως αμαρτωλή...

...ότι εκείνος ο Ιησούς Χριστός ο οποίος χλευάσατε και αποκαλέσατε τραμπούκο ήρθε σε αυτό τον κόσμο για να χύσει το αίμα του για εμάς τους αμαρτωλούς! Πως είναι δυνατόν εσείς που είστε παράδειγμα οικογενειάρχη; Πως είναι δυνατόν να βγαίνετε δημοσίως και να χλευάζετε τον Ιησού Χριστό τον Δημιουργό των Πάντων αντί αν είστε το παράδειγμα και μέσα από το βήμα που σας έχει δώσει ο ίδιος ο Θεός να τον ευχαριστείτε και να τον υπερασπίζεστε;

Και όχι να είστε ένας από αυτούς που τον σταύρωσαν! Εγώ λοιπόν ως μερίδα των Ορθόδοξων Χριστιανών που παρακολουθούν την εκπομπή σας θα ήθελα πάρα πολύ να σκεφτείτε και να καταλάβετε πάρα πολύ καλά πόσο στεναχωρήσατε τον Ιησού Χριστό! Σήμερα Μεγάλη Εβδομάδα, την Εβδομάδα των Παθών! Και να γονατίσετε μπροστά στο φακό της τηλεόρασης στο ίδιο σημείο που τον χλευάσατε και να του ζητήσετε ταπεινά συγγνώμη δημοσίως. Να είστε σίγουρος ότι αυτό θέλω να δει εκείνος και όλοι εμείς οι αμαρτωλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί που παρακολουθούσαμε την εκπομπή σας! Ελπίζω να καταλάβατε σύντομα το λάθος σας απέναντι στον Ιησού Χριστό!".

Κανονικά σε τέτοιους κατ΄ όνομα "ανθρώπους" δεν πρέπει να απαντάς ή να ασχολείσαι αλλά η βλασφημία πρέπει να συντρίβεται!!!

Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ

Την Παρασκευή της Διακαινησίμου, η Eκκλησία μας εορτάζει την εορτή της Zωοδόχου Πηγής. H εορτή αυτή ανήκει στις λεγόμενες κινητές εορτές του εκκλησιαστικού έτους. Kινητές λέγονται οι εορτές του Tριωδίου και του Πεντηκοσταρίου, που έχουν ως κέντρο την ημέρα του Πάσχα. Oι εορτές αυτές ονομάζονται κινητές, γιατί δεν έχουν σταθερή ημερομηνία, εν αντιθέσει με τις άλλες εορτές του εκκλησιαστικού έτους που έχουν σταθερά ημερομηνία και λέγονται ακίνητες. Των κινητών εορτών η ημερομηνία κάθε χρόνο αλλάζει.

Eξαρτάται από την ημερομηνία του Πάσχα. Όταν το Πάσχα είναι πρώιμο, έρχονται και αυτές ενωρίτερα· όταν το Πάσχα είναι όψιμο, αυτές έρχονται αργότερα. H εορτή της Zωοδόχου Πηγής εορτάζεται την Παρασκευή της Διακαινησίμου, δηλαδή την εβδομάδα που ακολουθεί αμέσως μετά το Πάσχα. Mετά την Aνάσταση είναι η πρώτη εορτή του Πεντηκοσταρίου. Eορτάζεται την ωραία εποχή της ανοίξεως μέσα στο κλίμα της πασχαλινής χαράς και αγαλλιάσεως.

H Zωοδόχος Πηγή είναι μία εορτή πρός τιμήν της Παναγίας. δεν έχει σχέση με τη ζωή της υπεραγίας Θεοτόκου, όπως οι άλλες γνωστές θεομητορικές εορτές, λόγου χάριν τα Eισόδια, ο  Eυαγγελισμός ή η Kοίμησις της Θεοτόκου. H εορτή αυτή έχει σχέση με τις θαυμαστές επεμβάσεις της Παναγίας πρός σωτηρίαν δυστυχών και ταλαιπώρων ανθρώπων που την επικαλέσθηκαν με πίστη.

H Zωοδόχος Πηγή μας υπενθυμίζει τα θαύματα, που έκανε η Παναγία σε ένα ορισμένο ναό της στον τόπο εκείνο που προκαλεί τη συγκίνηση κάθε Έλληνος. [...]

Πηγή: "Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας".

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΣ

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος ανήκει στη χορεία των μεγαλομαρτύρων και είναι από τους λαοφιλεστέρους Αγίους της Εκκλησίας μας. Έζησε κατά τα τέλη του 3ου αιώνος μ.Χ. και τας αρχάς του 4ου επί της βασιλείας του Διοκλητιανού.

Η εποχή του υπήρξε εποχή σκληρών διωγμών και εξοντωτικών κατά της Χριστιανικής Πίστεως. Ο Γεώργιος είχε μεγάλο αξίωμα. Ήτο κόμης και διακρινόταν σ' όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις για την γενναιότητά του και την ανδρεία του.

Παρ' όλη τη δόξα όμως και τις τιμές δεν αρνήθηκε να θυσιάση τα πάντα και να ομολογήση με παρρησία ενώπιον του αυτοκράτορος και πολλών αρχόντων την χριστιανική του πίστιν. Υπέμεινε βασανιστήρια πολλά και φρικτά που στο τέλος τον ανέδειξαν Μεγαλομάρτυρα.

Πολλά είναι τα θαύματα του Αγίου Γεωργίου. Όχι μόνον αυτά που αναφέρονται στο μικρό αυτό φυλλάδιο, αλλά και πολλά άλλα που πάντοτε και σήμερα εκτελεί σ' όσους προσφεύγουν με πίστι στις πρεσβείες του. Πολλοί ναοί τιμώνται επ' ονόματι του Αγίου Γεωργίου, δείγμα κι' αυτό της αγάπης του λαού προς τον Άγιον, και πολλοί φέρουν το όνομά του. Δείγμα τιμής από μέρους μας προς τον Άγιον, αγαπητέ αναγνώστα, είναι βέβαια και ο εορτασμός της μνήμης του και αι πανηγύρεις, αλλά πιο μεγάλο δείγμα τιμής είναι η μίμησις της αγίας ζωής του, γιατί «τιμή μάρτυρος» είναι η «μίμησις μάρτυρος». Μίμησις της ομολογίας, της μαρτυρικής, της αγίας ζωής του.

Ομολογητής ο κόμης Γεώργιος

Ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος γεννήθηκε στην Καππαδοκία από ευσεβείς γονείς, και έμεινε ορφανός από πατέρα σε ηλικίαν δέκα ετών. Η μητέρα του τον έφερε μαζί της στην Παλαιστίνη όπου ήταν η Πατρίδα της και είχε και τα κτήματά της. Ο Γεώργιος καίτοι νεαρός κατατάχθηκε στο στρατό, όπου μάλιστα προήχθη σε μεγάλα αξιώματα, ώστε να παίρνη μέρος και στις συνελεύσεις των ανωτάτων αξιωματούχων του Κράτους. Ο Διοκλητιανός τον εκτιμούσε πολύ.

Από την εποχή του αυτοκράτορος Δεκίου μέχρι την εποχή που ανέλαβε τον θρόνον ο Διοκλητιανός, το 284 μ. Χ., η Χριστιανική Εκκλησία επειδή είχεν ειρήνη αυξήθηκε πάρα πολύ. Οι Χριστιανοί είχαν πάρει πολλές δημόσιες θέσεις, είχαν κτίσει πολλούς και μεγάλους ναούς, είχαν κτίσει σχολεία και είχαν οργανώσει και την διοίκηση και την διαχείρισι των εκκλησιών και της Φιλανθρωπίας.

Ο Διοκλητιανός όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του εργάσθηκε στην αρχή για την οργάνωσι του αχανούς Κράτους του. Προσέλαβε στρατηγούς ως βοηθούς του και τους ωνόμασε αυτοκράτορας και Καίσαρας και αφού επέτυχε να υποτάξη τους εχθρούς του Κράτους του, και να σταθεροποιήση τα σύνορά του, στράφηκε στα εσωτερικά ζητήματα. Δυστυχώς στράφηκε εναντίον της Χριστιανικής θρησκείας για ν' ανορθώση την ειδωλολατρίαν και θεοποιήση την ιδέα του αυτοκράτορος. Γι΄ αυτό λοιπόν τον λόγον εκάλεσε τους βοηθούς του Καίσαρα το 303 μ. Χ. και τους στρατηγούς στην πρωτεύουσα του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους σε τρεις γενικές συγκεντρώσεις. Μεταξύ τους βρισκόταν και ο Γεώργιος που διακρίθηκε πολλές φορές στους πολέμους.

Συγκεντρώθηκαν λοιπόν όλοι, για να πάρουν αποφάσεις για την εξόντωσι και τον αφανισμό της χριστιανικής πίστεως. Πρώτος εμίλησε ο Διοκλητιανός και επέβαλε σ' όλους ν' αναλάβουν τον εξοντωτικό αγώνα εναντίον του Χριστιανισμού. Όλοι υποσχέθηκαν ότι θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια, για να εξαλείψουν την Χριστιανική θρησκεία από το Ρωμαϊκό Κράτος. Τότε ο γενναίος Γεώργιος στάθηκε στον μέσον του συνεδρίου και είπε: Γιατί, βασιλεύ και άρχοντες, θέλετε να χύσετε αίμα δίκαιον και άγιον και να εξαναγκάσετε τους χριστιανούς να προσκυνούν και να λατρεύουν τα είδωλα; Και διεκήρυξε την αλήθεια της Χριστιανικής θρησκείας και την Θεότητα του Χριστού.

Μόλις ετελείωσε, συγχύσθηκαν όλοι με την ομολογία του αυτή, και προσπάθησαν να τον πείσουν να μετανοήση για όσα είπε για να καταπραϋνθή και ο Διοκλητιανός. Αλλά ο Γεώργιος ήταν σταθερός και με θάρρος διεκήρυττε την χριστιανικήν πίστιν του.

Στη φυλακή. Βασανιστήρια

Ωργισμένος ο Διοκλητιανός διέταξε να τον κλείσουν στην φυλακή και να του περισφίξουν τα πόδια του στο ξύλο και πάνω στο στήθος του να του βάλουν μεγάλη και βαρειά πέτρα, αφού τον ξαπλώσουν ανάσκελα.

Το άλλο πρωί ο Διοκλητιανός διέταξε να του παρουσιάσουν τον Γεώργιον, για να τον ανακρίνη. Και πάλιν ο Γεώργιος έμεινε ακλόνητος στην ομολογία του, και παρ' όλες τις κολακείες και τις υποσχέσεις που του έδωσε ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός, διεκήρυττε την πίστι του και μιλούσε για τους ουράνιους θησαυρούς. Τότε, αφού ωργίσθηκε ο Διοκλητιανός, διέταξε τους δημίους να δέσουν τον Άγιον σ' ένα μεγάλον τροχόν για να κομματιασθή το σώμα του. Μάλιστα ειρωνεύθηκε την ανδρεία του Αγ. και τον κάλεσε να προσκυνήση τα είδωλα. Ο Άγιος Γεώργιος ευχαρίστησε τον Θεόν που τον αξίωνε να δοκιμασθή και δέχθηκε με ευχαρίστησι να υποστή το φοβερό αυτό μαρτύριο, με το οποίον θα κομματιαζόταν σε μικρά και λεπτά κομμάτια ολόκληρο το σώμα του, επειδή γύρω - γύρω από τον τροχόν υπήρχαν μπηγμένα κοφτερά σίδερα, που έμοιαζαν με μαχαίρια. Πράγματι μόλις ο τροχός κινήθηκε, τα κοφτερά σίδερα άρχισαν να κόβουν το σώμα του. Τότε ακούσθηκε μια φωνή από τον ουρανόν που έλεγε: «Μη φοβάσαι Γεώργιε, γιατί εγώ είμαι μαζί σου» και αμέσως ένας άγγελος ελευθέρωσε τον άγιον, αφού τον έλυσε από τον τροχόν και θεράπευσε όλο το καταπληγωμένο σώμα του.

Ο Γεώργιος αφού απέκτησε το θαυμάσιο παράστημά του και με αγγελικήν όψι παρουσιάστηκε στο Διοκλητιανό που με άλλους είχε πάει να κάνη θυσία. Μόλις τον είδαν, έμειναν όλοι έκθαμβοι και απορημένοι. Μάλιστα μερικοί ισχυρίζοντο ότι είναι κάποιος που του μοιάζει, και άλλοι ότι είναι φάντασμα. Όπως εσχολίαζαν το γεγονός εμφανίσθηκαν μπροστά στο βασιλιά δύο από τους αξιωματικούς του, ο Πρωτολεών και ο Ανατόλιος με χίλιους στρατιώτες και ωμολόγησαν την πίστι τους στον Χριστό. Ο Διοκλητιανός θύμωσε τόσο που έγινε έξαλλος και διέταξε να τους σκοτώσουν, πράγμα που έγινε.

Έπειτα διέταξε να γεμίσουν αμέσως ένα λάκκον με ασβέστη και νερό και να ρίξουν μέσα τον Γεώργιον και να τον αφήσουν τρεις ημέρες και τρεις νύκτες, έτσι που να διαλυθούν και αυτά τα κόκκαλά του.

Οι δήμιοι πράγματι έρριξαν τον Άγιο στο ζεματιστό ασβέστη και έκλεισαν και το στόμιο του λάκκου. Ύστερα από τρεις ημέρες ο Διοκλητιανός έστειλε στρατιώτες ν' ανοίξουν τον λάκκο, οπότε βρήκαν τον Άγιον Γεώργιον όρθιον μέσα στον ασβέστη και προσευχόταν. Το γεγονός εντυπωσίασε και προκάλεσε θαυμασμό και ενθουσιασμό στο λαό που εφώναζε ότι «ο Θεός του Γεωργίου είναι Μεγάλος». Και ο Διοκλητιανός ζήτησε εξηγήσεις από τον Γεώργιον, πού έμαθε τις μαντικές τέχνες και πώς τις χρησιμοποιεί. Ο Γεώργιος τότε του απάντησε ότι ήταν τα γεγονότα αποτελέσματα της Θείας Χάριτος και Δυνάμεως και όχι έργα μαγείας και γοητείας.

Ο Διοκλητιανός ωργισμένος διέταξε να του φορέσουν πυρακτωμένα παπούτσια με σιδερένια καρφιά και να τον εξαναγκάζουν να περιπατή. Και ο άγιος προσευχόταν και περιπατούσε χωρίς να πάθη τίποτα. Πάλιν διέταξε να τον φυλακίσουν και σκέφθηκε να συγκαλέση τους άρχοντες, για να συσκεφθούν τι έπρεπε να κάμουν στον Γεώργιον. Και αφού τον έδειραν τόσον πολύ με μαστίγια και κατεπλήγωσαν ολόκληρο το σώμα του αγίου, τον παρουσίασαν στον Διοκλητιανό, ο οποίος έμεινε έκπληκτος βλέποντας τον Γεώργιον να λάμπη σαν Άγγελος. Σκέφθηκε λοιπόν, ότι αυτό το φαινόμενο γίνεται με τις μαγείες. Γι' αυτό κάλεσε τον μάγον Αθανάσιον, για να λύση τα μάγια του Γεωργίου.

Μένει αβλαβής απ' το δηλητήριον

Ήλθε πράγματι ο μάγος Αθανάσιος και κρατούσε στα χέρια του δυο πήλινα αγγεία, στα οποία υπήρχε δηλητήριον. Μάλιστα στο πρώτον υπήρχε το δηλητήριον που αν το έπινε κανείς θα τρελαινόταν και στο δεύτερο, τέτοιο, ώστε πίνοντάς το να πεθάνη.

Πράγματι ωδήγησαν τον άγιο στο Διοκλητιανό και στον μάγο Αθανάσιον. Ο βασιλεύς διέταξε να του δώσουν να πιη το πρώτον δηλητήριον. Και ο άγιος χωρίς δισταγμό ήπιε το δηλητήριον του πρώτου δοχείου αφού προηγουμένως προσευχήθηκε λέγοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ο ειπών καν θανάσιμόν τε πίωσιν ου μη αυτούς βλάψη θαυμάστωσον νυν τα ελέη σου». Και δεν έπαθε τίποτα απολύτως.

Μόλις είδαν ότι δεν έπαθε τίποτα, ο βασιλεύς διέταξε να του δώση ο μάγος και το δεύτερον το θανάσιμον. Το ήπιε και αυτό χωρίς να πάθη το παραμικρό. Τότε όλοι έμειναν έκπληκτοι μόλις είδαν το θαύμα αυτό. Ο Διοκλητιανός εξακολουθούσε να επιμένη ότι για να μην πεθάνη ο Γεώργιος είχε δικά του μάγια. Ο μάγος Αθανάσιος που ήξερε πόσο δραστικά ήταν τα δηλητήρια που έδωσε στον Άγιο Γεώργιο αφού εγονάτισε μπροστά στον μάρτυρα ωμολόγησε την Πίστιν του στον Αληθινόν Θεόν. Τότε ο Διοκλητιανός διέταξε και εφόνευσαν τον Αθανάσιον αμέσως. Εκείνη την στιγμή έφθασε και η γυναίκα του Διοκλητιανού Αλεξάνδρα, η οποία ωμολόγησε την πίστιν της στον Αληθινόν Θεόν. Και ο σκληρός και άκαρδος Διοκλητιανός διέταξε να την φυλακίσουν και την επομένην να της κόψουν το κεφάλι. Η Αλεξάνδρα ενώ προσευχόταν στην φυλακή παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού.

Μαρτυρικόν τέλος του Μεγαλομάρτυρος

Ο άγιος Γεώργιος κλείσθηκε στην φυλακή και την νύκτα είδε στο όνειρό του τον Χριστόν, ο οποίος του ανήγγειλε ότι θα πάρη τον στέφανον του μαρτυρίου και θα αξιωθή της αιωνίου ζωής. Σαν εξημέρωσε διατάχθηκαν οι στρατιώτες να παρουσιάσουν μπροστά του τον άγιον. Πράγματι ο Άγιος Γεώργιος εβάδιζε γεμάτος χαρά προς τον βασιλέα, επειδή προγνώριζε ότι έφθασε το τέλος του. Μόλις λοιπόν τον αντίκρυσε ο Διοκλητιανός του πρότεινε να πάνε στο ναό του Απόλλωνος για να θυσιάση στο είδωλόν του. Αφού μπήκε ο Γεώργιος στο ναό εσήκωσε το χέρι του και αφού έκανε το σημείο του σταυρού διέταξε το είδωλον να πέση. Αμέσως το είδωλον έπεσε και κομματιάσθηκε.

Ο ιερέας των ειδώλων και ο λαός τόσον πολύ εθύμωσαν που φώναζαν στον Βασιλέα να θανατώση τον Γεώργιον. Ο Διοκλητιανός εξέδωκε τότε διαταγήν, και ο δήμιος του απέκοψε την κεφαλήν. [...]

Πηγή: "Ορθόδοξος Συναξαριστής".

ΟΙ ΝΕΟΦΑΝΕΙΣ ΑΓΙΟΙ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ & ΕΙΡΗΝΗ

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ. Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960 μ.Χ.

Άγιος Ραφαήλ

Ο Άγιος Ραφαήλ καταγόταν από τους Μύλους της Ιθάκης και γεννήθηκε το έτος 1410 μ.Χ. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Λάσκαρης ή Λασκαρίδης και ο πατέρας του ονομαζόταν Διονύσιος. Πριν γίνει κληρικός είχε σταδιοδρομήσει στο βυζαντινό στρατό και έφθασε μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Σε ηλικία τριάντα πέντε ετών γνώρισε ένα ασκητικό και σεβάσμιο γέροντα, τον Ιωάννη, ο οποίος τον προσείλκυσε στην εν Χριστώ ζωή. Κάποια Χριστούγεννα ο γέροντας κατέβηκε από τον τόπο της ασκήσεώς του, για να εξομολογήσει και να κοινωνήσει τους στρατιώτες και κήρυξε τον λόγο του Θεού. Τότε ο αξιωματικός Γεώργιος, όταν ο γέροντας κατέβηκε πάλι τα Θεοφάνεια, αποχαιρέτισε τους στρατιώτες και τον ακολούθησε.

Μετά την κουρά του σε μοναχό, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, αλλά τιμήθηκε και με το οφίκιο του αρχιμανδρίτη και του πρωτοσύγκελου. Μαζί δε με τις άλλες αποκαλύψεις, ο Άγιος Ραφαήλ αποκάλυψε ότι απεστάλη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Εσπερία, στην πόλη της Γαλλίας που ονομάζεται Μορλαί, για να εκπληρώσει την εντολή που του ανατέθηκε. Το γεγονός αυτό έλαβε χώρα λίγο πριν από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Ακόμη απεκάλυψε ότι κήρυξε τον λόγο του Ευαγγελίου στην Αθήνα, στο λόφο που είναι το μνημείο του Φιλοπάππου.

Λίγα χρόνια πριν από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, περί το έτος 1450 μ.Χ., ο Άγιος βρέθηκε μετά από περιπλανήσεις στην περιοχή της Μακεδονίας και μόναζε εκεί.

Άγιος Νικόλαος

Κοντά στον Άγιο Ραφαήλ βρισκόταν εκείνο το διάστημα ο Άγιος Νικόλαος ως υποτακτικός. Ο Νικόλαος εκάρη μοναχός και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος. Θεωρείται Θεσσαλονικεύς στην καταγωγή, αν και αναφέρεται ότι γεννήθηκε στους Ράγους της Μηδίας της Μικράς Ασίας. Ωστόσο μεγάλωσε και ανδρώθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Μόλις έπεσε η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων, οι οποίοι εισέβαλαν ορμητικά στη Θράκη και καταλύθηκε οριστικά η βυζαντινή αυτοκρατορία, ο φόβος για γενικούς διωγμούς κατά των Χριστιανών στάθηκε ως αφορμή να καταφύγει ο Άγιος Ραφαήλ με την συνοδεία του από το λιμάνι της Αλεξανδρουπόλεως, στη Μυτιλήνη. Εκεί εγκαταστάθηκε μαζί με άλλους μοναχούς στην παλαιά μονή του Γενεσίου της Θεοτόκου, η οποία στο παρελθόν ήταν γυναικεία και ήταν χτισμένη στο λόφο Καρυές, κοντά στο χωριό Θέρμη. Ηγούμενος της μονής εξελέγη στην συνέχεια ο Άγιος Ραφαήλ.

Έπειτα από μερικά χρόνια, το έτος 1463 μ.Χ., η Λέσβος έπεσε στα χέρια των Τούρκων, οι οποίοι σε μια επιδρομή τους στο μοναστήρι, συνέλαβαν τον Άγιο Ραφαήλ και τον Άγιο Νικόλαο, τη Μεγάλη Πέμπτη του ιδίου έτους. Ακολούθησαν σκληρά και ανηλεή βασανιστήρια και ο Άγιος Ραφαήλ μαρτύρησε διά σφαγής με πολύ σκληρό τρόπο. Τον έσυραν βιαίως τραβώντας τον από τα μαλλιά και την γενειάδα, τον κρέμασαν από ένα δένδρο, τον χτύπησαν βάναυσα, τον τρύπησαν με τα πολεμικά τους όργανα, αφού προηγουμένως τα πυράκτωσαν σε δυνατή φωτιά και τελικά τον έσφαξαν πριονίζοντάς τον από το στόμα.

Σε μερικές εμφανίσεις του ο Άγιος Ραφαήλ φαίνεται να συνοδεύεται από πολλούς, δορυφορούμενους τρόπον τινά, οι οποίοι διάνυσαν πριν από αυτόν τον ασκητικό βίο στη μονή των Καρυών, όπως είπε σε εκείνους που τα έβλεπαν αυτά. Αποκάλυψε επίσης, ότι η μονή αυτή, η οποία είναι γυναικεία, υπέστη επιδρομή από τους αιμοχαρείς πειρατές κατά το έτος 1235 μ.Χ. Κατά την επιδρομή εκείνη αγωνίσθηκε μαζί με τις άλλες μοναχές τον υπέρ του Χριστού καλό αγώνα η καταγόμενη από την Πελοπόννησο ηγουμένη Ολυμπία και η αδελφή της Ευφροσύνη. Η Ολυμπία τελειώθηκε αθλητικώς στις 11 Μαΐου του έτους 1235 μ.Χ., εμφανίσθηκε δε μαζί με τον μεγάλο και θαυματουργό Άγιο Ραφαήλ.

Ο Άγιος Νικόλαος πέθανε μετά από βασανισμούς, από ανακοπή καρδιάς, δεμένος σε ένα δένδρο.

Αγία Ειρήνη

Μαζί με τους Αγίους συνάθλησε και η μόλις δώδεκα χρονών νεάνιδα Ειρήνη, θυγατέρα του Βασιλείου, προεστού της Θέρμης, η οποία και εμφανίζεται μαζί τους. Αυτή μαρτύρησε ως εξής: Οι ασεβείς αλλόθρησκοι της απέκοψαν το ένα χέρι και ακολούθως την έβαλαν σε ένα πιθάρι και κατέκαυσαν την αγνή αυτή παρθένο, υπό τα βλέμματα των δύστυχων γονέων της, οι οποίοι και θρηνούσαν γοερά για τον φρικτό θάνατο του παιδιού τους.

Με τους Αγίους συνεμαρτύρησαν ο μνημονευθείς πατέρας της Αγίας Ειρήνης, Βασίλειος, η σύζυγός του Μαρία, το μόλις πέντε ετών παιδί τους Ραφαήλ, η ανεψιά τους Ελένη, ο δάσκαλος Θεόδωρος και ο ιατρός Αλέξανδρος, των οποίων τα οστά βρέθηκαν κοντά στους τάφους των Αγίων, μέσα σε ξεχωριστούς τάφους. Το μαρτύριό τους συνέβη την Τρίτη της Διακαινησίμου, στις 9 Απριλίου του έτους 1463 μ.Χ.

Έπειτα από θαυματουργικές υποδείξεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, έγινε γνωστή η ύπαρξη των λειψάνων τους και υποδείχθηκαν τα σημεία όπου βρίσκονταν οι τάφοι τους.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ’.

Τὴ τῶν Μαρτύρων θαυμαστὴ προστασία, τῶν ἐν Θερμῇ ἠμὶν ἀρτίως φανέντων, ἀπὸ ψυχῆς προσπέσωμεν κραυγάζοντες· Ραφαὴλ μακάριε, καὶ Νικόλαε θεῖε, καὶ Εἰρήνη πάνσεμνε, πάσης ρύσασθε βλάβης, καὶ ἀναγκῶν καὶ πάσης ἀπειλῇς, τοὺς τὴ πρεσβεία ὑμῶν καταφεύγοντας.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἐν Λέσβῳ, ἀθλήσαντες, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, αὐτὴν ἡγιάσατε, τῇ τῶν Λειψάνων ὑμῶν, εὑρέσει μακάριοι. Ὅθεν ὑμᾶς τιμῶμεν, Ῥαφαὴλ θεοφόρε, ἅμα σὺν Νικολάῳ καὶ παρθένῳ Εἰρήνῃ, ὡς θείους ἡμῶν προστάτας καὶ πρέσβεις πρὸς Κύριον.

Πηγή: "Ορθόδοξος Συναξαριστής".