Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙ..."ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ" ΤΗΣ 21ΗΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Γράφει ο ιστορικός συγγραφέας κ. Μάνος Χατζηδάκης.

Έντρομο το καταρρέον πολιτικό σύστημα της σάπιας μεταπολιτευτικής χούντας εξαπολύει τα τελευταία σπασμωδικά τινάγματα προ του θανάτου του. Μέσω δημοσιογραφικών οργάνων («Ιός» κ.λπ.), προσπαθεί να καλύψη την αγανάκτηση του λαού από το μεταπολιτευτικό όργιο σκανδάλων που οδήγησε στην πλήρη χρεοκοπία και την κηδεμονία της Ελλάδος από το ΔΝΤ, εφευρίσκοντας... σκάνδαλα της 21ης Απριλίου και μάλιστα με προκλητικούς τίτλους όπως «Εφτά χρόνια αρπαχτή» ή "Λαμόγια στο χακί" κ.λπ ευτράπελα! Η φαιδρή αυτή προσπάθεια ξεπερνάει τα όρια του θράσους και αγγίζει εκείνα της ύβρεως. Πρόκειται καθαρά για παιδαριώδη αντιπερισπασμό που προσπαθεί απροκάλυπτα να καταπολεμήση την αναπόφευκτη σύγκριση που γίνεται στον λαό, μεταξύ της περιόδου 1967-73, του αλματώδους «οικονομικού θαύματος» (κατά τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ της εποχής) και των διεθνών οικονομικών βραβείων (Financial Times 1971 και 1972) από την μία και της μεταπολιτευτικής θεομηνίας της πλήρους οικονομικής και κοινωνικής αποσυνθέσεως και του διεθνούς οικονομικού ελέγχου (ΔΝΤ) από την άλλη. Ανάξιος ο μισθός τους! Και είναι ανάξιος, διότι από τα ίδια τα γραφόμενά τους, τα υποτιθέμενα... «σκάνδαλα» προκαλούν γέλωτα μπροστά σ' εκείνα του Κοσκωτά, της «αγοράς του αιώνα», του χρηματιστηρίου, των ομολόγων, του Βατοπαιδίου κ.ο.κ. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Υποστηρίζουν, ότι τα περί τιμιότητος των Απριλιανών δεν ισχύουν, διότι η μίζερη εικόνα των επιζώντων οφείλεται στο ότι «έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους». Σε όποιον έχει στοιχειώδη κοινό νου, ο ανωτέρω ισχυρισμός θα προκαλέσει τουλάχιστον ειρωνικό μειδίαμα. Ποιος δικτάτωρ στην ιστορία, όταν έχασε την εξουσία, στερήθηκε όσα είχε καρπωθεί; Ουδείς! Ο Παπαδόπουλος και οι συνεργάτες του, εάν είχαν... «καρπωθεί», δεν θα είχαν τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία; Και δεν θα είχαν φύγει από την χώρα, όπως τους προτάθηκε επανειλημμένως για να «καρπώνονται» τα κέρδη τους σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής; Και εν τέλει, πού πήγαν τα «κέρδη» τους; Μήπως δημεύθηκαν; Η «μεταπολίτευση» πάντως, δεν βρήκε τίποτε να τους δημεύση. Και μόνον αυτός ο ισχυρισμός καταρρίπτει την όποια αμφισβήτηση της τιμιότητός τους από τον «Ιό».

Κοίτα ποιος μιλάει
Σχεδόν παραδεχόμενοι την τιμιότητα των πρωτεργατών της Επαναστάσεως, κάνουν λόγο για την «οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή πολιτικών στελεχών της». Δηλαδή, δεν έτρωγαν οι ίδιοι, αλλά οι από κάτω... Και φθάνουν στο σημείο να ρίχνουν μομφή στην «νομική κατασκευή περί στιγμιαίου αδικήματος» που τους άφησε ατιμώρητους... Ήθελαν δηλαδή οι 120.000 άνθρωποι που διώχθηκαν, να φυλακισθούν κιόλας κατά τα προσφιλή σταλινικά τους πρότυπα. Μα για ποια σκάνδαλα θα έπρεπε να διωχθούν; Είναι πραγματικά κωμική και συγχρόνως επαχθής η πρωτοφανής αυτή προσπάθεια εφευρέσεως «σκανδάλων» με μοναδικούς καρπούς της τις φαιδρότητες του εν λόγω δημοσιεύματος. Σκάνδαλα γι' αυτούς τους κυρίους αποτελούν η επί Κόλλια αύξησις του πρωθυπουργικού μισθού σε μέγεθος λίγο μεγαλύτερο υψηλοβάθμου δημοσίου υπαλλήλου. Αρκεί να δει κανείς τις απολαβές των σημερινών πρωθυπουργών και βουλευτών... Μιλούν για την στεγαστική αποκατάσταση των αξιωματικών! Για τον διορισμό του κουνιάδου του Μακαρέζου, του αειμνήστου Α. Ματθαίου ως υπουργού Γεωργίας - κι ας είχε επιλεγεί εν αγνοία του Μακαρέζου. Μιλούν και για τον αδελφό του Γ. Παπαδοπούλου, Κωνσταντίνο, ο οποίος δεν συμμετείχε ως αδελφός του, αλλά ως πρωτεργάτης αξιωματικός ο ίδιος. Αστειότητες... Η μη εύρεσις πραγματικών «σκανδάλων» οδήγησε τους απελπισμένους συντάκτες αυτών των προπαγανδιστικών λιβελλογραφημάτων του συστήματος σε περιγραφές της Ντέλας Ρουφογάλη από το βιβλίο της. Τι περιγράφεται εκεί; Πάντως όχι σκάνδαλα ούτε ατασθαλίες. Περιγράφει «κατινίστικα» την παρουσία σε κάποιους γάμους ή δεξιώσεις οικονομικών παραγόντων του τόπου, όπως ο Λάτσης, ο Μποδοσάκης, ο Πάππας, ο Βαρδινογιάννης κλπ. Λες κι αυτό αποτελεί σκάνδαλο και δεν συμβαίνει πάντοτε και παντού. Αναφέρει ακόμη ότι στον αραβώνα της με τον Ρουφογάλη ήλθαν δώρα «καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια»! Μέγα σκάνδαλο, όντως! Ή ότι μαζί με την Δέσποινα έμειναν κάποτε στο Intercontinental των Παρισίων, λες και η σύζυγος του πρωθυπουργού της Ελλάδος έπρεπε να μείνει σε κάποιο Motel Γ' κατηγορίας... Τολμούν επίσης να κάνουν υπαινιγμούς για κάποιες από τις συμβάσεις εκείνες που αναμόρφωσαν και ανέπτυξαν απ' άκρου εις άκρον την Ελλάδα. Εδώ η πρόκλησις ξεπερνά κάθε όριο. Αναφέρουν την «Litton», που ο Παπαδόπουλος την πέταξε έξω για εθνικούς λόγους (προάσπισις της Κρήτης από ξένα συμφέροντα). Τολμούν να μιλούν για τις συμβάσεις κατασκευής της Εγνατίας Οδού, η οποία εάν δεν μεσολαβούσε η «μεταπολιτευτική» θεομηνία, θα είχε παραδοθεί στην κυκλοφορία από το 1976 (!).

Τα στοιχεία δεν λείπουν
Αξίζει κανείς να δη, πώς διαστρεβλώνουν τα γεγονότα και σε αντιπαραβολή να διαβάση όλο το ιστορικό για τις συμβάσεις της Εγνατίας από το βιβλίο του Ν. Μακαρέζου «Η Οικονομία της Ελλάδος» (σελ 420-428). Τότε θα αντιληφθεί το μέγεθος της συκοφαντίας και μικρότητος των «Ιών». Μιλούν ακόμη και για την όντως εθνική προσπάθεια του Γ. Παπαδοπούλου να κατασκευάσει το τρίτο διυλιστήριο της χώρας, αρχικά με τον Ωνάση και κατόπιν της υπαναχωρήσεως του τελευταίου με τον Ανδρεάδη και τον Λάτση. Το διυλιστήριο που είχε ως στόχο να απεξαρτήσει την χώρα από τον ενεργειακό έλεγχο ξένων και γι' αυτό συνάντησε την αντίθεση των Αμερικανών (Οι ενέργειες ολοκλήρώσεώς του σταμάτησαν επί Ιωαννίδη.). Έχω στα χέρια μου στοιχεία για να αποδομήσω έναν προς έναν τους φαιδρούς τους ισχυρισμούς και εάν προκληθώ θα το πράξω. Θα εχρειάζετο όμως χώρος πολύ μεγαλύτερος μίας στήλης. Αρκούμαι λοιπόν στο εξής καταλυτικό γεγονός, που εσκεμμένως αποφεύγουν και που κυριολεκτικά «αποψιλώνει» τα προπαγανδιστικά φληναφήματα

Τζάμπα έψαχνε ο Καραμανλής
Αμέσως μετά την «μεταπολίτευση» με εντολή του Καραμανλή, έμπιστοί του εισαγγελείς άρχισαν μία μακροχρόνια εκστρατεία εξαντλητικής ερεύνης όλων των συμβάσεων υπουργείων, δημοσίων υπηρεσιών κλπ., με σκοπό την ανεύρεση «σκανδάλων της χούντας». Το αποτέλεσμα συγκλονιστικό: 340 και πλέον βουλεύματα από αδιάβλητους δικαστικούς - μη έχοντες καμμία σχέση με την 21η Απριλίου - που αντί της επιδιωκομένης σπιλώσεως κατέληξαν σε ύμνους, όπως η «διαχείρισις του δημοσίου χρήματος υπήρξεν υποδειγματική» μέχρι και «η έρευνα όχι απλώς δεν απέδειξεν ουδέν το επιλήψιμον αλλά αποτελεί τίτλον τιμής διά τους ερευνωμένους»! Όλα τα βουλεύματα λοιπόν, υπήρξαν όχι απλώς απαλλακτικά αλλά και υμνητικά, χωρίς να βρουν - προς απογοήτευση των λασπολόγων που εκκίνησαν τις διαδικασίες - ούτε ένα μικρό σκάνδαλο καθ' όλην την επταετία. Τα βουλεύματα αυτά υπάρχουν και θα δημοσιευθούν όποτε χρειαστεί. Απελπισμένοι και καταϊδρωμένοι οι συκοφάντες, που δεν μπόρεσαν με τα ανωτέρω να βρουν ένα σοβαρό «σκανδαλάκι» της «Χούντας», κατέφυγαν στο γνωστό τροπάριο, την ξαναζεσταμένη σούπα των... «κρεάτων του Μπαλόπουλου» και του «τάματος του έθνους». Ιδού όμως τι κάνει η άγνοια. Δεν γνωρίζουν λοιπόν, ότι ο Ιωαννίδης εκκίνησε την διαδικασία διώξεως του Μπαλόπουλου, όχι διότι υπήρχε σκάνδαλο, αλλά διότι ήθελε να εκδικηθεί τον παλαιό συμμαθητή του για παλαιότερο περιστατικό. Το πιο σημαντικό όμως είναι, ότι το 1978 ο υποτιθέμενος υφιστάμενος του Μπαλόπουλου, που υποτίθεται ότι κατ' εντολήν του προκάλεσε το... «σκάνδαλο» αθωώθηκε πανηγυρικά. Την ίδια μάλιστα ημέρα της αθωώσεώς του, 4 Μαρτίου 1978, ο Μπαλόπουλος από την συγκίνησή του βρέθηκε νεκρός στο κελί του. Ήταν ο πρώτος νεκρός από τους φυλακισμένους πρωτεργάτες της επαναστάσεως. Όσο για το «τάμα του έθνους», ας μην προκαλούν. Τα χρήματα μέχρι την «μεταπολίτευση» ήσαν άθικτα. Κι ως διά μαγείας εξαφανίσθηκαν, όταν τα «καρπώθηκαν» κάποιοι επιτήδειοι της μεταπολιτευτικής χούντας. Πεινασμένοι από τα επτά χρόνια απουσίας τους επέπεσαν για 40 συναπτά χρόνια αρπαχτής ως λύκοι στις σάρκες της Ελλάδος, οδηγώντας την στην σημερινή εξαθλίωση και καταστροφή, μη φοβούμενοι ούτε καν την ιεροσυλία που διέπραξαν προς το τάμα των αγωνιστών του '21 για την απελευθέρωση του γένους. (Και γι' αυτό υπάρχουν τα στοιχεία...) Είναι σαφές τι επιχειρούν να κάνουν. Είτε χούντα είτε επανάσταση είτε δικτατορία, το βέβαιο είναι ότι το καθεστώς της επταετίας είχε αν μη τι άλλο ευγενή κίνητρα για την κατάληψη της εξουσίας. Πολλώ δε μάλλον δεν είχε στόχο τον πλουτισμό των συντελεστών του ούτε και την εξυπηρέτηση κάποιων ολίγων ημετέρων. Γιατί ημέτεροι ήταν όλος ο ελληνικός λαός, που προς έκπληξιν κάποιων σιγοψιθυρίζει μετά από τόσα χρόνια το «Πού είσαι Παπαδόπουλε!». Σήμερα, που αποκαλύπτεται ότι μοναδικό κίνητρο για τους επί τεσσαρακονταετίας διαχειριστές της εξουσίας ήταν να διυλίσουν τον πλούτο που κληρονόμησαν με τα γεμάτα ταμεία των «επτά ετών αρπαχτής», χωρίς ίχνος πατριωτισμού, χωρίς ίχνος ντροπής αλλά και αξιοπρέπειας, κάποιοι δεν διστάζουν να επιζητήσουν το άλλοθί τους. Συγχαρητήρια και... περαστικά.

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΟΘΩΝΑ - Ν. ΔΡΑΓΟΥΜΗ

Προλογίζει ένας από τους διαχειριστές του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".

Ο Βασιλεύς Όθωνας Α΄ βρίσκεται και αυτός στο στόχαστρο της προπαγάνδας. Αιτία: η αγάπη του για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Όσοι αγαπούν και θυσιάζονται για την Ελλάδα, δολοφονούνται, εξορίζονται, πεθαίνουν στην φυλακή ή στην εξορία. Έτσι και ο Όθωνας για την επιδίωξή του να μεγεθύνει τα σύνορα της Πατρίδας εξοστρακίστηκε από τους Άγγλους και τους εν Ελλάδι υποτακτικούς της.
Η πρόταση του Άγγλου τότε Υπουργού Εξωτερικών Πάλμερστον για απόδοση των Επτανήσων στην Ελλάδα και παραίτηση από κάθε άλλη διεκδίκηση έβρισκε αντίθετο τον Μεγαλοϊδεάτη Όθωνα-γι΄ αυτό και εκθρονίστηκε! Στην προσπάθειά του να πείσει τον Έλληνα Βασιλιά προσέγγισε τον πρεσβευτή της Ελλάδος στο Λονδίνο Σπυρίδωνα Τρικούπη ο οποίος πλησιάσε και αυτός με την σειρά του τον Έλληνα τότε Υπουργό Εξωτερικών Νικόλαο Δραγούμη. Ο διάλογος βρίσκεται στο βιβλίο του ιστορικού συγγραφέως κ. Κων/νου Μπαρμπή και παραθέτουμε το απόσπασμα αυτούσιο: 

«Μεγαλειότατε, οι Άγγλοι επανέρχονται επί της προτάσεώς των δια τα Επτάνησα. Υπάρχει ενδεχόμενον να την αποδεχθήτε;»
«Και ποιος εμποδίζει την παραχώρησιν; Αν την πραγματοποιήσουν, και το έθνος και εγώ θα αισθανώμεθα ευγνωμοσύνην!»
«Δεν πρόκειται, βεβαίως, να προχωρήσουν εις ταύτην, αν προηγουμένως ή ταυτοχρόνως δεν δεσμευθώμεν να απέχωμεν εφεξής από πάσης ενεργείας στρεφομένης κατά του γείτονος κράτους...»
Μετά από σύντομη σκέψη ο βασιλιάς ατένισε κατάματα το συνομιλητή του:
«Προτείνω να αλλάξωμεν πρόσωπον και ρόλον προς στιγμήν. Συ θα γίνης Βασιλεύς, εγώ δε Υπουργός και τοιουτοτρόπως θα λάβης οριστικήν απόφασιν περί της Επτανήσου».
Πήρε ύφος και τόνο φωνής υποδεεστέρου και συνέχισε:
«Οι Άγγλοι, Μεγαλειότατε, παραχωρούσι την Επάνησον, εις την Ελλάδα υπό τον όρον ότι δεν πρόκειται να σκεφθή ουδέ να ενεργήση ο,τιδήποτε υπέρ των δούλων αδελφών ημών.. Παρακαλώ, δώσατε τον βασιλικόν σας λόγον».
Ο Ν. Δραγούμης δίσταζε να απαντήσει.
«Ελάτε, λοιπόν, δώσατε τον βασιλικόν σας λόγον και η παραχώρησις πραγματοποιείται ευθύς αμέσως».
Ο Υπουργός συνέχιζε να σωπαίνει.
«Βλέπεις, κύριε Δραγούμη, ότι και συ είσαι άδικος απέναντί μου; Με κατακρίνετε ωρισμένοι ότι δεν πράττω ό,τι και σεις οι ίδιοι θεωρείτε άτοπον να πράξητε. Αλλά είναι δυνατόν να νοηθή Βασιλεύς της Ελλάδος, ο οποίος να μη μεριμνά νυχθημερόν περί της τύχης των δούλων Ελλήνων; Βεβαίως και οι Επτανήσιοι είναι δούλοι, αλλά δούλοι κυβερνήσεως ευρωπαϊκής φιλονόμου, και κάποιαν στιγμήν θα ενωθώσιν οπωσδήποτε με την Πατρίδα»...
Ο υπουργός Εξωτερικών δεν επανήλθε στο θέμα...

Τον διάλογο τον διασώζει ο ίδιος ο Νικόλαος Δραγούμης στο βιβλίο του "Ιστορικαί Αναμνήσεις".

«ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΔΩΣΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΟΥ»!

Προλογίζει ένας από τους διαχειριστές του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".

Όλοι γνωρίζουμε ότι τον Όθωνα Α΄ δεν τον εκθρόνισε μία "λαϊκή εξέγερση" αλλά ο αγγλοκίνητος όχλος. Κάθε μία από τις Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) είχε λόγο να εκθρονίσει τον Όθωνα, εκάστη για τα δικά της συμφέροντα. Οι λόγοι ήταν πολλοί, η αφορμή ήταν μία και η πρωτοβουλία της "γηρασάσης εν αμαρτίαις" Αγγλίας.
Τον Ιανουάριο του 1861 ο Άγγλος Υπουργός Εξωτερικών λόρδος Χένρι Τζον Τεμπλ Πάλμερστον. είχε προτείνει στον Όθωνα την απόδοση των Επτανήσων στην Ελλάδα με την ενυπόγραφη προϋπόθεση να ενταφιάσει τον ισόβιο ζήλο για επέκταση των Ελληνικών συνόρων ώστε να απαρνηθεί την Μεγάλη Ιδέα. Παρά την άρνηση του Όθωνα, ο Πάλμερστον επέμενε και έστειλε απεσταλμένο τον σερ Χένρι Έλιοτ για να τον μεταπείσει. Την συνέχεια του άρθρου αναλαμβάνει απόσπασμα από το βιβλίο του ιστορικού κ. Κων/νου Μπαρμπή "Όθωνας Α΄. Ο Μεγαλοϊδεάτης Βασιλιάς":

«Εγώ δεν πρόκειται να γίνω προδότης του έθνους!»
«Μεγαλειότατε», κούνησε το κεφάλι ο Βρετανός απεσταλμένος Έλιοτ, «σας αφήνω να σκεφθείτε το θέμα ωριμότερα. Θα επανέλθω για την τελική σας απάντηση μετά από τρεις ημέρες»...
Επανήλθε. Και ρώτησε τον Έλληνα Βασιλιά, αν είχε αλλάξει γνώμη.
«Σας επαναλαμβάνω», τόνισε με γαλήνια ηρεμία ο Όθωνας, «ότι μου είναι αδύνατον να προδώσω το Έθνος μου»!
Ο άλλος τον ατένισε με οίκτο ανάμεικτο με μικρόψυχη κακία.
«Φαντάζομαι ότι θα αντιλαμβάνεστε, Μεγαλειότατε, τις συνέπειες αυτής σας της άρνησης...»
Το βλέμμα του Όθωνα είχε την γνώριμη λάμψη της Λεωνιδικής και Κωνσταντινοπαλαιολογικής λεβέντικης αποφασιστικότητας καθώς έκλεινε κοφτά την συζήτηση:
«Και βέβαια τις αντιλαμβάνομαι! Πρόκειται να χάσω το το θρόνο μου. Αλλά αυτό μου είναι χίλιες φορές προτιμότερο από το να γράψει η ιστορία ότι πρόδωσα την Ελλάδα!»
Με μία ελαφρή, σχεδόν αδιόρατη κλίση του κεφαλιού του ο Άγγλος αποχώρησε από την αίθουσα του θρόνου.
Ήξερε ότι από δω και πέρα αυτός ο ξεροκέφαλος μεγαλοϊδεάτης βασιλιάς θα μετρούσε αντίστροφα τις ημέρες παραμονής του στον Ελληνικό θρόνο...

Ο διάλογος είναι αυθεντικός. Και διασώθηκε χάρη στην έκθεση που υπέβαλε στο "αφεντικό" του τον Πάλμερστον ο σερ Χένρι Έλιοτ, μόλις κατέβηκε από τα ανάκτορα.

Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α΄ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Γράφει ο "Εθνικός Αγωνιστής" (προφίλ fb).

Σας παραθέτω την προσωπική αφήγηση του Γεωργίου Α’ κατά την υποδοχή του στην Αθήνα, την 18 Οκτωβρίου 1863, όπως την αναπολεί ένα απόγευμα που κατέβαινε με την άμαξα από το Τατόι στην Κηφισιά. 
Μεταξύ των συνοδών του Βασιλέως ήταν τότε και ο παλιός υπασπιστής του, στρατηγός Αντώνιος Πάλλης, όπου χάρη στην ευγενή του αφήγηση, οφείλετε το παρακάτω άρθρο.
O Βασιλεύς εκείνο το απόγευμα, ενώ η άμαξα περνούσε τις πευκοστοιχίες του κατηφορικού δρόμου προς Κηφισσίαν δρόμου, είχε εξαιρετική διάθεση.
Η μνήμη του δοθείσης σχετικής αφορμής, ανεκάλεσε την ημέρα της αφίξεώς του εις την Ελλάδα, την οποία δεν ξεχνούσε ποτέ.
Διηγήθηκε λοιπόν ότι από την ημέρα εκείνη , που έγινε ανάρπαστος από τον Ελληνικό λαό στον Πειραιά και την Αθήνα, έμειναν χαραγμένα στην μνήμη του:
ο λαϊκός ενθουσιασμός, η πρώτη όψη των Αθηνών και ιδιαιτέρως των αρχαιολογικών μνημείων, τα τρόπαια της Εθνοφυλακής και κυρίως η ασυγκράτητος μανία τριακοσίων, περίπου, έφιππων αξιωματικών με τον Τριτάκην, οι οποίοι, με τα σπαθιά στα χέρια, συνωθούντο με απερίγραπτη αταξία, γύρο από την Βασιλική άμαξα. Όλοι προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να δουν ή και να συνομιλήσουν με τον νεαρό Βασιλιά, ο οποίος, όρθιος, καθ’όλη την διαδρομή μέχρι τον Μητροπολιτικό Ναό, έστριβε δεξιά και αριστερά, για να απαντά με χαιρετισμούς και μειδιάματα, στις ξέφρενες εκδηλώσεις του λαού.
Ο νεαρός Βασιλεύς λυπήθηκε τότε προς στιγμή, διότι, από την σύγχυση και τον συνωστισμό, τραυματίστηκε κατά λάθος, από την ξιφολόγχη ενός στρατιώτη, ένα ωραίο άλογο της αμαξάς του, το οποίο ξέζεψαν, λόγο της αιμορραγίας του, στην οδό Πειραιώς. 
Έτσι η Βασιλική άμαξα κατόρθωσε να φθάσει με μόνο τρία άλογα στον Ναό της Μητρόπολης, όπου ο τότε Μητροπολίτης Αθηνών Θεόφιλος (ο άλλοτε ιεροδιάκονος του Παλαιών Πατρών Γερμανού), απήγγειλε την ιστορική προσφώνησή του.

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΧΟΡΗΓΙΑ ΤΟΥ 1956

Γράφει ένας εκ των διαχειριστών του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".

Αγαπημένο θέμα των βασιλομάχων και σφόδρα αντιβασιλικών είναι η βασιλική χορηγία. Λέγονται πολλά. Ωστόσο, πρέπει να αντιστεκόμαστε στα ψέματα και τις μπουρδολογίες. Πολλάκις, η αλήθεια είναι πικρή αλλά υποχρεούμεθα να την λέμε! Κυκλοφορεί ένα άρθρο για την βασιλική χορηγία του 1956. Καλό είναι αποκαταστήσουμε την αλήθεια, πάντα με πηγές...

Η αίτηση αύξησης
Τον Σεπτέμβριο του 1956 ο Βασιλεύς Παύλος Α΄ ζήτησε μία μικρή αύξηση στην ετήσια βασιλική χορηγία εξαιτίας του πληθωρισμού. Από την βασιλική χορηγία κατέβαλλε τους μισθούς του προσωπικού της αυλής και τα έξοδα διατροφής και συντήρησης του υπηρετικού προσωπικού και όλα τα ναύλα ταξιδιού των μελών της βασιλικής οικογένειας, τα έξοδα συντήρησης και λειτουργίας των βασιλικών κατοικιών, τα έξοδα παράστασης και την δαπάνη αγοράς νέων αυτοκινήτων.

Οι αντιδράσεις
Η κυβέρνηση Κων/νου Καραμανλή έφερε νομοσχέδιο στην Βουλή για αύξηση της βασιλικής χορηγίας από 7.500.000 δραχμές τον χρόνο σε 12.500.000 δραχμές (κατά 75% αύξηση). Οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες στηλιτεύουν καυστικά το βασιλικό αίτημα. Ο βουλευτής του ΔΚΕΛ Ηλίας Μπρεδήμας στις 10/9/1956 καταθέτει επερώτηση στην πιο κάτω μορφή: «Η κυβέρνησις εις ανταμοιβήν της προς αυτήν ευνοίας του ανωτάτου άρχοντος υποκύπτει εις τας εκάστοτε πιέσεις της αυλής... Ανέχεται τας συχνάς μακράς απουσίας του βασιλικού ζεύγους εις το εξωτερικόν... Εγκρίνει δαπάνας δια την ανέγερσιν πολυτελέστατων περιπτέρων εντός των θερινών ανακτόρων της Κέρκυρας...».
Ο Κων/νος Καραμανλής δήλωσε: «Τον τελευταίον καιρόν εξαπολύθη από ποικίλας δυνάμεις ύπουλος επίθεσις κατά του Στέμματος... Πρόσωπα με σκοτεινήν πολιτικήν προέλευσιν και με σχέσεις εθνικώς υπόπους ετάχθησαν φορείς της εξορμίσεως ταύτης... Ο ελληνικός λαός εγνώρισε τους βασιλείς του εις τας τραγικάς ώρας καθ ας εκρίνετο η ύπαρξις του έθνος...».
Ο Ευάγγελος Αβέρωφ χαρακτηρίζει «καταπληκτικόν» και «αδίστακτον» τον ισχυρισμό του Μπρεδήμα ενώ στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και ο τότε Υπουργός Προεδρίας Κων/νος Τσάτσος.

Συζήτηση στην Βουλή
Εισηγητής του νομοσχεδίου για αύξηση της βασιλικής χορηγίας υπήρξε ο βουλευτής της ΕΡΕ Αχιλλέας Γεροκωστόπουλος που υποστηρίζει ότι η βασιλική χορηγία αποτελεί "αξιοπρέπειαν και την αίγλην εκείνην με την οποίαν περιβάλλεται ο θεσμός".
Η μειοψηφία εκπροσωπείται από τον Κων/νο Μητσοτάκη που κατακρίνει την χορηγία και λέει ότι αυτή έχει αυξηθεί 130% ενώ οι αποδοχές των εργαζομένων 40% και τις ίδιες ημέρες η κυβέρνηση αρνιέται να δώσει αύξηση στους Δημόσιους Υπάλληλους 5% ο Μητσοτάκης αναφέρει πλήθος στοιχεία όπως ότι ο βασιλιάς δεν πληρώνει φόρους, ούτε δασμούς, ενώ ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και ο βασιλιάς της Αγγλίας παίρνουν μικρότερο μισθό και πληρώνουν φόρους και δασμούς*. 
Ο Ηλίας Ηλιού, εκπρόσωπος της ΕΔΑ, αναφέρει ότι η βασιλική χορηγία από 4.920.000 δραχμές και 600.000 δραχμές για τον διάδοχο που ήταν το 1950, έχουν γίνει μέχρι τότε 7.500.000 και 900.000 αντίστοιχα.
Την ώρα της ψήφισης του νομοσχεδίου, ο Γεώργιος Παπανδρέου και οι συνοδοιπόροι του στην Δημοκρατική Ένωση αποχώρησαν από την Βουλή, πριν την ψηφοφορία, ώστε η αύξηση να υπερψηφιστεί μόνο από την κυβερνητική πλευρά.

Η αντίδραση του Βασιλιά Παύλου
Ο Βασιλιάς ανακάλεσε το αίτημά του και δέχθηκε μόνο το παλιό ποσό χωρίς την αύξηση. Επίσης, πληροφόρησε σε γράμμα του (στις 12-10-56) τον Καραμανλή ότι, αφού το προηγούμενο ποσό δεν αρκούσε για την κάλυψη όλων των δαπανών, θα προχωρούσε σε λήψη δραστικών μέτρων για την περιστολή τους. «....αποφασιζομένων ριζικών μεταβολών εις την ανακτορικήν ζωήν, περιορισθούν αι δαπάναι εις το ελάχιστον όριον...». Έτσι, τα ανάκτορα των Αθηνών έκλεισαν και η βασιλική οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Τατόι!
Κατά παλιό έθιμο την πρωτοχρονιά διοργανώνονταν δεξίωση στα ανάκτορα, όπου 1000 περίπου καλεσμένοι περνούσαν από την αίθουσα του θρόνου για να υποβάλλουν τις ευχές τους στο βασιλικό ζεύγος. Η δεξίωση αυτή δεν πραγματοποιήθηκε το 1957.
Η κατάσταση συνεχίστηκε ως τον Μάρτιο, οπότε ο πρωθυπουργός πληροφόρησε τον Βασιλιά ότι είχε συμφωνήσει με την αντιπολίτευση για το ύψος της βασιλικής χορηγίας.

Πηγές:
- εφημερίδες της εποχής
Κωνσταντίνος ΙΓ΄, Nicolas Tantzos.

* Ξέχασε ο Κ. Μητσοτάκης ότι την φορολογική απαλλαγή την καθιέρωσε ο θείος του Ελευθέριος Βενιζέλος στο Σύνταγμα του 1911. Δεν την ζήτησε κανένας Βασιλιάς.

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Ο ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟΣ ΘΡΟΝΟΣ ΣΤΗ ΜΑΓΝΑΥΡΑ !!!

Γράφει ο "Εθνικός Αγωνιστής" (προφίλ fb).

Σε περιγραφές πρεσβευτών αναφέρεται ότι, ο αυτοκρατορικός θρόνος στη Μαγναύρα ( ο Μέγα Παλάτιον των Βυζαντινών αυτοκρατόρων , ήταν το πρώτο βασιλικό ανάκτορο στην Κωνσταντινούπολη. Ως τέτοιο κατασκευάστηκε στη νεοϊδρυθείσα πρωτεύουσα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στον οποίο αποδίδεται. Παρέμεινε το κύριο αυτοκρατορικό ανάκτορο στην Κωνσταντινούπολη μέχρι και μετά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου 913-959) βρισκόταν στη σκιά ενός ολόχρυσου πλάτανου, τα κλαδιά του οποίου ήταν γεμάτα από μηχανικά πουλιά, διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους. Αυτά τα πουλιά κελαηδούσαν και έδιναν στον παρατηρητή την εντύπωση ότι πηδάνε από τον πλάτανο στο θρόνο και πάλι πίσω. Γύρω δε από τον κορμό του πλάτανου υπήρχαν ολόχρυσοι γρύπες και λιοντάρια που βρυχιόνταν. Με ένα νεύμα του αυτοκράτορα έμοιαζαν τα τεχνητά ζώα να «ζωντανεύουν» και να προκαλούν ήχους, συνοδευόμενα από μουσική οργάνων. Με ένα δεύτερο νεύμα ακολουθούσε σιωπή!
Την ώρα που οι επισκέπτες αποχωρούσαν, άρχιζαν πάλι οι κινήσεις των ζώων, οι βρυχηθμοί των αρπακτικών και τα κελαηδήματα των πτηνών. 
Ο Λιουτπράνδος, επίσκοπος Κρεμόνας, περιγράφει σε αναφορά του, μετά την πρώτη διπλωματική αποστολή του στην Κων/πολη, τους μηχανισμούς στο παλάτι της Μαγναύρας, μεταξύ άλλων, ως εξής: «Παρόλο που με την άφιξή μου τα δύο λιοντάρια βρυχήθηκαν και τα πουλιά κελάηδησαν, το καθένα ανάλογα με το είδος του, δεν με κατέλαβε φόβος ούτε θαυμασμός, διότι μου τα είχε προαναγγείλει κάποιος... Ξάπλωσα μπρούμυτα τρεις φορές και προσκύνησα τον αυτοκράτορα. Σήκωσα μετά το κεφάλι μου κι εκείνος που είχα δει πριν να κάθεται λίγο υπερυψωμένα από το δάπεδο, φάνηκε τώρα να φορά άλλα ρούχα και να βρίσκεται κοντά στο ταβάνι. Δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς συνέβη αυτό, παρά μόνο πως τον ανύψωσε μέχρι εκεί κάποιο εργαλείο».
Οι μηχανισμοί αυτοί εντάσσονταν μέσα στα πλαίσια της βυζαντινής διπλωματίας και σκοπός τους ήταν να εντυπωσιάζουν τους επίσημους επισκέπτες προκαλώντας τους δέος και να τους πείθουν για τη δύναμη της αυτοκρατορίας.
Πληροφορίες λένε ότι κατασκευαστής τους ήταν ο Λέων ο Μαθηματικός από τη Θεσσαλία, ο οποίος χρησιμοποιούσε ως κινητήρια δύναμη «συμπιεσμένο αέρα». Με αυτή την έννοια οι μηχανικές κατασκευές στα ανάκτορα ήταν «αυτόματα», ανάλογα με εκείνα της ελληνιστικής εποχής.

ΑΝ ΚΥΒΕΡΝΟΥΣΕ Ο Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 1974...

Γράφει ο ιστορικός συγγραφέας κ. Μάνος Χατζηδάκης.

Στίς 22 Ὀκτωβρίου 1973 τό Α.Ε.Δ. (Ἀρχηγεῖον Ἐνόπλων Δυνάμεων) συνέταξε τό νέο Σ.Α.Κ. (Σχέδιο Ἀμύνης Κύπρου) μέ τήν κωδική ὀνομασία «ΑΦΡΟΔΙΤΗ ’73».
Ἀμέσως δέ, κοινοποιήθηκε πρός ὅλα τά Ἐπιτελεῖα, τίς Ἀνώτερες Τακτικές Διοικήσεις (Α.Τ.Δ.) καί τίς Μονάδες τῆς Ἐθνικῆς Φρουρᾶς καί τῆς ΕΛ.ΔΥ.Κ.
Ἐπρόκειτο γιά σχέδιο ἀποκρούσεως τουρκικῆς εἰσβολῆς καί προέβλεπε τήν ταχυτάτη ἀνάπτυξι, διασπορά, ἐπάνδρωσι πυροβολείων καί στρῶσι ναρκοπεδείων ὅλων τῶν δυνάμεων τῆς Κύπρου.
Τό Σ.Α.Κ. «Ἀφροδίτη» προέβλεπε:
● Τήν ἀποστολή μίας Μοίρας 18 ἀεροσκαφῶν στήν Κύπρο γιά τήν προσβολή ἀπό ἀέρος τῆς τουρκικῆς ἀποβατικῆς δυνάμεως. Τά ἀεροσκάφη θά ἐνεργοῦσαν ἀπό τά Α/Δ Καστελλίου καί Τυμπακίου Κρήτης ἤ ἀπό τό Α/Δ Σούδας. Προσωρινά προέβλεπε τήν χρῆσι τῶν F84F. Αυτά ὅμως θά ἀντικαθίσταντο μέ τά ὑπερσύγχρονα PHANTOM F4E πού εἶχαν παραγγελθῆ ἀπό τό 1972 καί ἀνεμένετο ἡ παραλαβή τους (πού ἔγινε τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1974).
● Τήν προώθησι ἑνός Ὑποβρυχίου τύπου 209 γιά τήν καταστροφή τῆς ἀμφίβιας ἐχθρικῆς δυνάμεως ἀπό θαλάσσης. Θά ἐπρόκειτο ἐπίσης γιά ἕνα ἀπό τά 4 ὑπερσύγχρονα ὑποβρύχια πού ἡ Κυβέρνησις Παπαδοπούλου εἶχε μόλις ἀγοράσει ἀπό τήν Γερμανία μέ φόρτο 15 τορπίλλες, αὐτονομία 60 ἡμερῶν, ἀκτῖνα ἐνεργείας 7.520 ν.μ. καί ἀτελείωτες δυνατότητες.
● Τήν προώθησι δύο Τορπιλλακάτων τύπου «ΝΑΣΤΥ» μέ ἐναλλακτική, δύο νεότευκτων Πυραυλακάτων μέ τηλεκατευθυνόμενους πυραύλους EXOCET γιά τήν παράλληλη ἐξ’ ἐπιφανείας προσβολή τοῦ τουρκικοῦ ἀποβατικοῦ στόλου.
● Τήν ἐξουδετέρωσι τῶν τ ο υ ρ κ ι κ ῶ ν «θ υ λ ά κ ω ν» καί ἐκκαθάρισι τοῦ ἐσωτερικοῦ τῆς Νήσου μέ ἐπιθετική ἐνέργεια τῆς Ἐθνικῆς Φρουρᾶς καί κυρίως ἐξάλειψι τοῦ «θύλακος» τοῦ Κιόνελι μεταξύ Λευκωσίας - Ἀγύρτας πού ἦταν ὁ σημαντικότερος καί μεγαλύτερος. Οἱ δυνάμεις τῆς Ε.Φ. εἶχαν κατανεμηθεῖ σέ 5 τομεῖς (Τομεύς Ἀμμοχώστου, Κυρηνείας, Μόρφου, Λεμεσοῦ (Λάρνακος καί Πάφου) μέ μεγαλύτερη βάσι στόν τομέα Κυρηνείας.
● Ἡ ΕΛ.ΔΥ.Κ. παρέμενε ὡς ἐφεδρεία μέ ἀποστολή τήν ἀντεπίθεσι γιά ἐξάλειψι πιθανοῦ π ρ ο γ ε φ υ ρ ώ μ α τ ο ς τοῦ ἐχθροῦ στά πιθανά σημεῖα ἀποβάσεως.
● Τό σχέδιο «Βέλος» γιά τήν παράταξι Πυροβολαρχιῶν κατά μῆκος τῶν ἀκτῶν γιά φραγμό πυρός πρός ἀνάσχεσι τῆς προσεγγίσεως ἀποβατικῶν σκαφῶν στήν ἀκτή.
Μέ τό σχέδιο «ΑΦΡΟΔΙΤΗ», ὁποιαδήποτε ἀπόπειρα τουρκικῆς εἰσβολῆς θά ἦταν καταδικασμένη νά συντριβῆ. Καί ὁ τουρκικός ἀποβατικός στόλος θά εὑρίσκετο στόν βυθό τοῦ Αἰγαίου.
Ὅμως, ἕνα περίπου μῆνα μετά τήν σύνταξί του, ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος ἀνετράπη. Καί ὅταν 8 μῆνες μετά ἦλθε ἡ τουρκική εἰσβολή, τό σχέδιο δέν ἐφαρμόστηκε! Γιατί;
Οἱ Τοῦρκοι οὐδέποτε θ’ ἀποτολμοῦσαν εἰσβολή ὅσο ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος ἦταν στήν ἐξουσία. Ἀλλά καί ἄν τήν ἀποτολμοῦσαν θά πάθαιναν πανωλεθρία.
Γράφει καί ὁ Γ. Κάρτερ:
«Φυσικά, δέν εἶναι δύσκολο νά διανοηθῆ κανείς τί θά συνέβαινε ἐάν ἐπί διακυβερνήσεως Γ. Παπαδοπούλου ἡ Τουρκία, ἀπετόλμα ἀπόβαση στήν Κύπρο…
Ἡ Ἑλλάς ἦταν πανέτοιμη καί ἠθικῶς καί στρατιωτικῶς νά ἀποστείλη δυνάμεις γιά τήν ἀπόκρουσή της καί ἐν ἀνάγκη γιά πολεμική ἀναμέτρηση στό Αἰγαῖο! Αὐτός ἦταν ὁ σημαντικός λόγος γιά τόν ὁποῖον ἔπρεπε νά ἐκλείψη ὁ Παπαδόπουλος!»
(ὄ.π. σελ. 143)
Μία περίπου 10ετία ἀργότερα, ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος θά ἀνέφερε σέ Μήνυμά του:
«Μέχρι τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 1973 πάντως, ὁπότε ἔπαψα νά κυβερνῶ, ἡ Κύπρος ἦτο κυρίαρχος καί ἀδιαίρετος.
Οἱ Τοῦρκοι ἔθεσαν πόδα εἰς αὐτήν τόν Ἰούλιον τοῦ 1974 -ὁπότε κατέλαβον τό 4% τοῦ ἐδάφους τῆς νήσου- καί μόνον τόν Αὔγουστο τοῦ 1974, πρωθυπουργοῦντος τοῦ Κ. Καραμανλῆ ἔγιναν κύριοι τοῦ 37%».
(7-6-1984)
Αὐτό καί μόνον, τά λέει ὅλα!...

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Γράφει ένας από τους διαχειριστές του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".

40 χρόνια μεταπολίτευσης. Η κρατική τηλεόραση (ΝΕΡΙΤ-Βουλή tv) πανηγυρίζουν. Πομπώδεις εκπομπές για να εορτάσουμε τι; Το ξεκοκάλισμα των ταμείων; Την υποβάθμιση της Εκκλησίας, της οικογένειας και των παραδόσεων; Την νοοτροπία του ωχαδελφισμού, του εγώ, του δημοσίου και της καλοπέρασης; Την εβραιοαριστεροκρατία της παιδείας; Την πιο σάπια γενιά πολιτικάντηδων που πέρασαν από την Πατρίδα μας τα τελευταία 180 χρόνια; Την αποβιομηχάνιση της χώρας; Την αποσάρθρωση της κοινωνίας και της νεολαίας; Να εορτάσουμε την βίλα στην Μιμή και τις κουρτίνες στη Σταμάτη; Αυτά έγιναν στα 40 χρόνια μεταπολίτευσης. Δεν αισθανόμαστε την χαρά, δεν καταλαβαίνουμε τις γιορτές όταν το 35% του πληθυσμού μας είναι ανενεργό, 350.000 οικογένειες χωρίς ρεύμα, 8.000 αυτοκτονίες, 400.000 λουκέτα σε επιχειρήσεις, 3.500.000 λαθρομετανάστες υπάρχουν στην Επικράτεια. Όταν Έλληνες υποσιτίζονται και έχουν χάσει τα σπίτια τους από τις τραπεζικές "επιδρομές" και παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία.
Η μεταπολίτευση προσέφερε πολιτική σταθερότητα που από πίσω έκρυβε το χειρότερο πρόσωπο λαμογιάς και καταλήστευσης των ταμείων.
Η μεταπολίτευση προσέφερε αυξημένους μισθούς που έκαναν τον Έλληνα άπληστο, να ζητά και άλλο χρήμα, να το ξοδεύει σπάταλα και ταυτόχρονα οι πολιτικοί να καταθέτουν το κλεμμένο χρήμα του Έλληνα φορολογούμενου σε ελβετικές τράπεζες και να κάνουν βίλες στις... θού Κύριε!
Η μεταπολίτευση προσέφερε αβασίλευτο καθεστώς για να επιστεγάζονται οι κλέφτες, οι λωποδύτες, 
Τα τελευταία 40 χρόνια η Ελλάδα δεν είχε δημοκρατία, είχε κληρονομική κοινοβουλευτική δικτατορία. Και αυτό αποδεικνύεται από τον τρόπο λειτουργίας του πολιτεύματος. Τα κόμματα είναι οι πραγματικοί ταγοί αυτού του τόπου. Ρίχνουν κυβερνήσεις, εξαγοράζουν και διαγράφουν βουλευτές. Ο βουλευτής αν αντιταθεί στην άποψη του αρχηγού του κόμματός του, διαγράφεται. Αντισυνταγματικό! Ο πρωθυπουργός, ιδίως μετά την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986, έχει γίνει δικτάτορας. Η παιδεία αριστεροκρατείται και εβραιοκρατείται. Γελοιοποιούνται τα θεία και εθνικές προσωπικότητες (όπως Μέγας Αλέξανδρος, Κολοκοτρώνης κα) και προωθούνται νέες αντιλήψεις. Μπολιάζουν στις καρδιές των νεαρών μαθητών τους "αγώνες του Πολυτεχνείου και τον Μάρξ". Προπαγανδίζεται το μισελληνικό και αντιεκκλησιαστικό πνεύμα!

Ο επίλογος της μεταπολίτευσης
Η μεταπολίτευση έκλεισε τον κύκλο της τον Απρίλιο του 2010 όταν ο αμερικανόδουλος Τζέφρυ Παπανδρέου παρέδωσε δέσμια την χώρα στους όνυχες του ΔΝΤ και της ΕΚΤ. Τότε, ο Κάρολος Παπούλιας έβαλε την υπογραφή του στην παράδοση της Ελλάδας ενώ έχει το δικαίωμα αναπομπής νομοσχεδίου στην κυβέρνηση για επανεξέταση. Ο επίλογος της μεταπολίτευσης γράφεται τώρα που αποδεικνύεται το πραγματικό ποιόν Προεδρίας της Δημοκρατίας, κυβερνήσεων και πολιτικάντηδων.

Μήνυμα ΔΕΡ
Οι Βασιλόφρονες τα λέγαμε αλλά κάποιοι μας ειρωνευόντουσαν. Χωρίς να ευθυνόμαστε για το κατάντημα της Ελλάδος, στεναχωρούμαστε για την Ελλάδα και θέλουμε όλοι οι Έλληνες να εγκολπωθούν το "ΧΡΙΣΤΟΣ - ΕΛΛΑΔΑ" και ηνωμένοι να αντιμετώπισουμε τα επερχόμενα προβλήματα κάνοντας την σωστή επιλογή και στις εκλογές για να πάει μπροστά αυτός ο σδύσμοιρος τόπος και χιλιοπροδωμένος λαός! 

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΤΡΙΜΕΛΟΥΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΠΕΝΧΑΓΗ, ΣΤΟΝ ΝΕΑΡΟ ΒΑΣΙΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟ

Γράφει ο "Εθνικός Αγωνιστής" (προφίλ fb).

Η τριμελής επιτροπή, Κανάρης - Ζαΐμης – Γρίβας έκανε την πρώτη επίσημη επίσκεψη στην Κοπενχάγη ώστε να συναντήσουν τον νεαρό Βασιλιά Γεώργιο. Επειδή όμως ο νεαρός πρίγκηψ Γουλιέλμος Γεώργιος ήταν κλινήρης στο Παλάτι διότι την προηγούμενη ημέρα έκανε ξιφασκία με τον αδερφό του και λόγο μίας βεβιασμένης κινήσεως είχε πάθει ελαφριά εξάρθρωση στο δεξί του χέρι, συνάντησαν τον υπουργό των εξωτερικών της Δανίας ΗALL, όπου τους παρέδωσε τους όρους των διαπραγματεύσεων της Δανίας και των τριών προστάτιδων Δυνάμεων της Ελλάδος, για να έρθει ο Βασιλιάς στην Ελλάδα. 
Οι όροι είχαν ως εξής: Να υπογραφεί πρωτόκολλο στο οποίο να αναφέρεται ρητώς ότι οι προστάτιδες δυνάμεις ανεγνώρισαν ως αδύνατο την υπο του Όθωνος και της Δυναστείας αυτού περαιτέρω διατήρηση του Ελληνικού Θρόνου.
Να εγγυηθούν οι τρείς δυνάμεις όχι μόνο την ακεραιότητα της Ελλάδος, αλλά και την αύξηση αυτής, την γενησομένην δια της προσαρτήσεως των επτά νήσων του Ιονίου. 
Ότι ο νεαρός Βασιλεύς Γεώργιος Α’ θα διατηρεί την πίστη του στο Λουθηριανό Θρήσκευμά του χωρίς να υποχρεωθεί να εξομώση. 
Ότι δεν θα παραιτηθεί των διαδοχικών δικαιωμάτων του επι του Θρόνου της Δανίας.
Ότι θα παρέμενε στη Δανία μέχρι την ενηλικίωσή του (η οποία δεν απείχε παρά μόνο κατά μερικούς μήνες) 
Και τέλος ότι η Ελλάς θα του εξασφάλιζε επαρκή Βασιλική επιχορήγηση.
Έτσι γρήγορα η τριμελής επιτροπή έστειλε τηλεγράφημα στην Ελληνική Κυβέρνηση .
Χωρίς να γνωρίζει η τριμελής επιτροπή τις σκέψεις που είχαν προκαλέσει οι παραπάνω όροι στην Ελληνική Κυβέρνηση, επισκέπτονται για δεύτερη φορά τον υπουργό Εξωτερικών της Δανίας HALL και τους συγγενείς του πρίγκιπα Γεωργίου και τους παρεκάλεσαν να ενεργήσουν ταχύτατα για την εκπλήρωση του σκοπού της αποστολής.
Ο HALL τους είπε ότι τα προσκόμματα δεν προέρχονται από την κυβέρνηση της Δανίας ,ούτε από τον νεαρό πρίγκιπα Γουλιέλμο Γεώργιο. Προέρχονται από τον πατέρα του Γεωργίου, ο οποίος ανησυχεί για την τύχη του γιού του και των υπηκόων του.
Ενώ οι συγγενείς του πρίγκιπα Γεωργίου, συζητούν σοβαρά τους όρους της αποδοχής του ελληνικού στέμματος, ο νεαρός πρίγκιπας άκουσε τις συζητήσεις από το διπλανό δωμάτιο και νομίζοντας ότι τα πράγματα περιπλέκονται, άνοιξε την πόρτα και απευθυνόμενος προς όλους με σταθερή φωνή , είπε: 
«Εγώ δεν συμφωνώ καθόλου με τους λόγους σας !!! Οι Έλληνες με εζήτησαν να βασιλεύσω την χώρα τους. Με εξέλεξαν Βασιλιά και πανδήμως με ανηγόρευσαν. 
Εγώ δεν ζητώ όρους και συμφωνίες για να συνδεθώ με τον λαό μου !!! Σας παρακαλώ να με αφήσετε να πάω στην Ελλάδα και να εξομαλύνω εγώ με τους υπηκόους μου τα πράγματα, όπως ο πατέρας με τα παιδιά του»!!! 
Αυτά είπε ο Γεώργιος προς κατάπληξιν των οικείων του και απεχώρησε πάλιν αμέσως εις το δωμάτιό του, όπου ευρίσκετο ο αδερφός του, στον οποίο είπε: 
«Να πάρει η ευχή την τύχη μου που δεν με έφερε στον κόσμο ένα χρόνο νωρίτερα. Αν είχα συμπληρώσει το 18ον έτος της ηλικίας μου , θα ήμουν ελεύθερος και ανεξάρτητος να φύγω για την Ελλάδα».
Η προσφώνηση του ένδοξου γέροντα ναυάρχου Κανάρη, προέδρου της Τριμελούς Επιτροπής-αντιπροσωπείας, κατέληγε με την εξής συγκινητική φράση. «Το απ’ εμοί, Μεγαλειότατε, έζησα αρκετά, ώστε κατόπιν τοιαύτης ημέρας να επαναλάβω το του Συμεώνος: Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα».

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α΄

Γράφει ο "Εθνικός Αγωνιστής".

Πρίγκηπας Γουλιέλμος Γεώργιος. Ένας χαρωπός και αρκετά ζωηρός μαθητής, αλλά αφοσιωμένος στα μαθήματά του.
Την ημέρα που έφθασε το μήνυμα της εκλογής του, ως Βασιλέως της Ελλάδος συνέπεσε με την ημέρα που είχε καρφώσει τις γαλότσες του καθηγητού των μαθηματικών στο πάτωμα και ο δυστυχής μάταια προσπαθούσε να περπατήσει και στο τέλος ξαπλώθηκε φαρδύς πλατύς στο πάτωμα. 
Ο δράστης δεν άργησε να ανακαλυφθεί.
Έξω φρενών ο διοικητής της Δανικής σχολής, φόρεσε την μεγάλη στολή του για να πάει στο Παλάτι και να αναφέρει την παρεκτροπή του νεαρού δοκίμου στον πατέρα του Διάδοχο και μετέπειτα Βασιλέως της Δανίας Χριστιανό. Αλλά εκεί συνέβησαν απροσδόκητα πράγματα. 
Την στιγμή που ο διοικητής περίμενε στον προθάλαμο του Διαδοχικού γραφείου, ανοίγει η πόρτα και εμφανίζεται κορδωμένος ο κατηγορούμενος!!! Το παιδικό του πρόσωπο είχε σοβαροποιηθεί, αλλά ταυτοχρόνως εξέφραζε και πονηρία. 
- «Υποθέτω, ότι θα ήρθατε να με συγχαρείτε!!!» είπε προς τον έκπληκτο διοικητή.
- Να σας συγχαρώ; Τι διάβολο; Έρχομαι να παραπονεθώ υψηλότατε, στον πατέρα σας!
Εν τω μεταξύ, ο διοικητής ίδρωσε και μιλούσε με πολύ κόπο, διότι έβλεπε ότι ο μαθητής του τον ειρωνευόταν.
- «Συγνώμη, κύριε διοικητά!» είπε ο νεαρός δόκιμος με το ίδιο σοβαρό και πονηρό ύφος. «Δεν μάθατε ότι εξελέγην Βασιλεύς της Ελλάδος»;
Τι είπατε; Βασιλεύς της Ελλάδος; … Κάποια φάρσα θα είναι πάλι στη μέση!
- Καθόλου. Είναι απολύτως αλήθεια. Ο πατέρας μου σας είδε απο το παράθυρο και ευχαριστήθηκε πολύ που ήρθατε να μας συγχαρείτε!
Κατάπληκτος τότε ο Δανός πλοίαρχος, προχώρησε στο γραφείο του Διαδόχου, ανυπόμονος να ακούσει την επιβεβαίωση της ανακοινώσεως του νεαρού μαθητού του από τον πατέρα. Ο Διάδοχος Χριστιανός, με το χαμόγελο του ευτυχούς πατρός , του έσφιξε το χέρι και του είπε: 
- Τα ξέρω όλα. Ο Μεγαλειότατος από εδώ, τα θαλάσσωσε πάλι. Αλλά ας προλάβουμε να του δώσουμε αμνηστία πρίν να αναλάβει τα νέα του καθήκοντά του!!!
Σε στάση αυστηράς προσοχής, τότε, και με ύφος τελείως αλλοιωμένο, ο διοικητής εστράφη προς τον νεαρό Βασιλέα της Ελλάδος και εψέλλισε: 
-Τέτοιον προβιβασμό, Μεγαλειότατε, ούτε στα όνειρά μου δεν είδα ως τώρα!

Η ΕΞΩΣΗ ΤΟΥ ΟΘΩΝΑ

Γράφει ο "Εθνικός Αγωνιστής".

Μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, οι αντιδράσεις κατά της βασιλείας του Όθωνα συνεχίζονται και τα επόμενα χρόνια. 
Ξημερώνει η 10η Οκτωβρίου 1862, η μέρα που θα σημάνει και την τελική ανατροπή του Βασιλιά Όθωνα.
Κυκλοφορεί η φήμη πως έφτασε η στιγμή της ρήξης και πως η επανάσταση θα ξεκινήσει τις βραδινές ώρες. 
Ο κόσμος κλείνεται στα σπίτια του και οι περίπολοι των χωροφυλάκων κάνουν πιο εμφανή την παρουσία τους. Το σύνθημα των επαναστατών είναι «Ναύπλιο - Νίκη» και των κυβερνητικών «Τηλέμαχος - Τρωάς». Οι επαναστατικές εστίες εκείνης της μεγάλης βραδιάς ήταν δύο. Η μια στο πυροβολικό, όπου τον κύριο λόγο θα έπαιζε ο αντιοθωνιστής ταγματάρχης Δημήτριος Παπαδιαμαντόπουλος (ή Στρατολάος), και η άλλη στο χώρο της νεολαίας, που για χρόνια ολόκληρα αποτελούσε τη δύναμη κρούσης του αντιδυναστικού αγώνα. 
Οι πολιτικοί ηγέτες (Βούλγαρης - Ζαίμης κλπ.) κρύβονται.
Γύρω στις 8.30' η πόλη συγκλονίζεται από την έκρηξη ενός πολύ δυνατού βαρελότου, που είχε ριχτεί κοντά στην Ακρόπολη. Ήταν το σύνθημα της εξέγερσης. 
Ο Παπαδιαμαντόπουλος σημαίνει αμέσως συναγερμό στο στρατώνα του πυροβολικού, που βρισκόταν τότε στο Μεταξουργείο. Δίνει διαταγή να βγάλουν τα κανόνια έξω και να παραταχτούν οι άντρες του, σαν να ξεκινούσε κάποια εκστρατεία. 
Μετά τους βγάζει έναν ενθουσιώδη λόγο και κλείνει τον λόγο του φωνάζοντας με στεντόρια φωνή: «Ζήτω η Ελευθερία - Κάτω ο τύραννος»
Οι στρατιώτες και οι βαθμοφόροι κραδαίνουν τα όπλα τους και απαντούν με συνεχείς κραυγές κατά της μοναρχίας. Η επανάσταση είχε αρχίσει. 
Ο Παπαδιαμαντόπουλος και οι άντρες του περιμένουν με αγωνία να δουν άλλα τμήματα στρατού , αλλά και το λαό να καταφθάνει σε ενίσχυση του πυροβολισμού. Περνά ώρα. Δεν εμφανίζεται κανείς. Μια ανησυχία διακατέχει την επαναστατημένη μονάδα, που κινδυνεύει τώρα να βρεθεί αβοήθητη και εκτεθειμένη σε μια ολοκληρωτική επίθεση των κυβερνητικών.
Μπροστά στη δυσάρεστη αυτή τροπή, ο Παπαδιαμαντόπουλος διατάζει να ξαναμπούν τα κανόνια και τα πολεμοφόδια στο στρατώνα. Μετά, τοποθετούνται στην περιοχή ισχυρές επαναστατικές φρουρές και όλοι περιμένουν τις εξελίξεις με το δάχτυλο στη σκανδάλη... 
Με τον κρότο του βαρελότου, οι υπουργοί, με ένοπλες συνοδείες, σπεύδουν να συγκεντρωθούν στο υπουργείο Στρατιωτικών. Επικρατεί σύγχιση. Ο πρωθυπουργός Κολοκοτρώνης δεν θέλει με κανένα τρόπο να αιματοκυλίσει την πρωτεύουσα.
Ο υπουργός Στρατιωτικών Σπυρομήλιος είναι πεπεισμένος ότι ο Παπαδιαμαντόπουλος είναι απομονωμένος και ότι η εξέγερση θα κατασταλεί.
Η αισιοδοξία του Σπυρομήλιου δεν ήταν καθόλου παράλογη. Η ώρα περνούσε και αν εξαιρέσει κανείς ορισμένα μικροεπεισόδια στην πόλη, ο κόσμος και οι άλλες στρατιωτικές μονάδες παρέμεναν αδρανείς. Η αγωνία, έτσι, μεγαλώνει κι όλα κρέμονται από μια τρίχα.
Στην κρίσιμη αυτή στιγμή, εκδηλώνεται η έκρηξη της δεύτερης επαναστατικής εστίας, που ανατρέπει τους εφησυχασμούς της κυβέρνησης και αλλάζει το συσχετισμό των δυνάμεων.
Ομάδες νέων, με αφετηρία το σπίτι του Μακρυγιάννη, ξεχύνονται στους δρόμους πυροβολώντας, καλώντας τον κόσμο να ξεσηκωθεί. 
Εμφανίζονται έτσι λίγες ομάδες ενόπλων και λίγων πολιτών στους δρόμους, που κατευθύνονται προς το Μεταξουργείο.
Ο Παπαδιαμαντόπουλος και οι πυροβολητές του ακούν από μακριά οχλοβοή και ανησυχούν. Μόλις καταλαβαίνουν ότι έρχονται ενισχύσεις ξεσπούν σε ιαχές ενθουσιασμού .
Κάποιος έχει την έμπνευση και φωνάζει:
— Αυτό δεν είναι στρατός και λαός, είναι στρατολ α ό ς.
Η λέξη γίνεται σύνθημα. Τη φωνάζουν όλοι ρυθμικά. Λίγο αργότερα θα γίνει και παρατσούκλι του Παπαδιαμαντόπουλου, που ο κόσμος θα τον αποκαλεί «Στρατολαό». 
Ο Παπαδιαμαντόπουλος ξαναβγάζει τα κανόνια έξω από το στρατώνα, παρατάσει τις δυνάμεις του και δίνει την εντολή της εξόρμησης. 
Ο όχλος ανεβαίνει προς τα ανάκτορα.
Πουθενά αντίσταση.
Ο κόσμος επιτίθεται, αρχίζει να χτυπάει με τσεκούρια την κεντρική πύλη.
Ο διοικητής των ανακτόρων στρατηγός Χαν καταλαβαίνει επιτέλους ότι κάθε αντίσταση είναι μάταιη. Δίνει έτσι την εντολή της παράδοσης στους τρομοκρατημένους χωροφύλακες. Η πύλη ανοίγει. Το πλήθος ορμά και αφοπλίζει τους χωροφύλακες.
Ο Χαν κατορθώνει να ξεφύγει.
Καταστροφές έγιναν στους πολλούς πίνακες και αδριάντες του βασιλικού ζεύγους και των συγγενών τους. Κατεβαίνουν επίσης από παντού οι θυρεοί, οι βασιλικές σημαίες και κάθε σύμβολο που θυμίζει Όθωνα και ποδοπατιώνται από τον κόσμο. Κόβονται τέλος, όλα τα λουλούδια του κήπου.
Διηγούνται πως όταν το πλήθος μπήκε στην αίθουσα των τελετών και έσπασε με μασιά τον ξύλινο επιχρυσωμένο θρόνο του Όθωνα, ο γιος του Μακρυγιάννη (που λεγόταν κι αυτός... Όθωνας) πήρε το κατεστραμένο στέμμα, το πήγε σπίτι του και το πέταξε στα πόδια του πατέρα του, ο οποίος αποτελούσε για το λαό και το σύμβολο του αντιδυναστικού αγώνα.
Έπειτα ορίζεται «Επιτροπή επί των Ανακτόρων» για την αποφυγή λεηλασίας και καταστροφών. Συμμετέχουν σ’ αυτήν ο Ν. Σαρίπολος, ο Κ. Δόσιος, ο Ε. Κεχαγιάς, ο Π. Καλλιγάς και ο Α. Σούτσος.
Ορίζεται αμέσως «Επιτροπή επί των Ανακτόρων» για την αποφυγή λεηλασίας και καταστροφών.
Γεγονός που δεν επετεύχθη !!! 
Η περίφημη διακήρυξη της ανατροπής του Όθωνα γράφτηκε στο στρατώνα του Πυροβολικού.
Είχε ως εξής:
«ΨΗΦΙΣΜΑ
Τα δεινά της πατρίδος έπαυσαν Ως κοινή δε απόφασις του Ελληνικού Έθνους ολοκλήρου, κηρύσσεται και ψηφίζεται:
Η βασιλεία του Όθωνος καταργείται.
Η αντιβασιλεία της Αμαλίας καταργείται.
Η περιουσία δημεύεται.
Προσωρινή κυβέρνησις συνίσταται όπως κυβερνήση το Κράτος μέχρι συγκαλέσεως της Εθνικής Συνελεύσεως, συγκειμένη εκ των εξής πολιτών.
Δημητρίου Βούλγαρη, προέδρου.
Κωνσταντίνου Κανάρη.
Βενιζέλου Ρούφου.
Εθνική συντακτική συνέλευσις συγκαλείται αμέσως προς σύνταξιν της πολιτείας και εκλογήν ηγεμόνος.
Ζήτω το Έθνος, ζήτω η πατρίς
Εγένετο εν Αθήναις εν έτει σωτηρίω 1862, εν μηνί Οκτωβρίω και δεκάτη αυτού.
Η Βουλή και η Γερουσία καταργούνται». 
Με το ψήφισμα και την πρωτογενή έγκριση του από το ένοπλο εκλογικό σώμα, η επανάσταση ολοκληρώνεται. 
Η συγκρότηση της νέας κυβέρνησης γίνεται λίγο αργότερα στην αίθουσα της Γερουσίας, που στεγαζόταν τότε στο κτήριο του Πανεπιστημίου, από την τριανδρία Βούλγαρη-Κανάρη-Ρούφου.
Εκτός από την τριανδρία Βούλγαρη-Κανάρη-Ρούφου, διορίζονται οι ακόλουθοι υπουργοί: Εσωτερικών: Θ. Ζαΐμης, Οικονομικών: Τ. Μαγγίνας, Δικαιοσύνης: Α. Κουμουνδούρος, Ναυτικών: Δ. Καλλιφρονάς, Εκκλησιαστικών και Παιδείας: Β. Νικολόπουλος (γαμπρός του Βούλγαρη), Στρατιωτικών: Δ. Μαυρομιχάλης, Εξωτερικών: Α. Διαμαντόπουλος.
Έτσι αποκλειόταν από την κυβέρνηση ο Δεληγιώργης, που τόσο είχε συντελέσει στο ξεκαθάρισμα των στόχων της και αποτελούσε τον αδιαφιλονίκητο ηγέτη της νεολαίας. 
Ο κόσμος αντιδρά παγωμένα με την ανακοίνωση των ονομάτων. Ο Κανάρης, αγανακτισμένος, σηκώνεται και φεύγει. Τη σιωπή σπάει ο φλογερός ποιητής Αχ. Παράσχος, που φωνάζει στο πλήθος:
- 'Οχι στη νέα κυβέρνηση. Θέλουμε υπουργό το Δεληγιώργη.
Έτσι, ο Βούλγαρης αναγκάζεται να κάνει «πίσω» και να δόσει στο Δεληγιώργη μισό υπουργείο το υπουργείο Παιδείας.
Οι επαναστατικές εκδηλώσεις δεν σταμάτησαν με το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης. Ο όχλος ξεχύθηκε στους δρόμους ανεμίζοντας κόκκινα λάβαρα και πανηγύρισε την έκπτωση του Όθωνα για αρκετές ώρες.
(Τον παροξυσμό της αντιΟθωνικής νεολαίας επωφελήθηκαν οι δραπέτες των φυλακών !!!)
Ιδιαίτερα αποθέωσε τον Α. Δόσιο “τον επίδοξο φονέα της Αμαλίας” καθώς και άλλους επαναστάτες, που η πρώην κυβέρνηση Κολοκοτρώνη κρατούσε μέχρι τότε στο Μενδρεσέ. 
Πολλοί νεολαίοι, έσπαγαν τα φανάρια της πρωτεύουσας, οι οποίοι ήταν καινούργιοι. Διότι ο δια φωταερίου φωτισμός των Αθηνών μόλις είχαν εγκαινιασθεί.
Οι ζημιές των φανών βέβαια, δεν ήταν τίποτα ήταν ασήμαντη μπροστά στις άλλες ζημιές και λεηλασίες που υπέστησαν οι ιδιωτικές περιουσίες οπαδών του Βασιλέως Όθωνος. (πχ. Του Οθωνικού βουλευτού Πανταζή Κυριακού, όπου υπέστη πλήρη καταστροφή).
Μετά τον διορισμό των νέων νομαρχών της εμπιστοσύνης της, η προσωρινή Κυβέρνηση αποφάσισε να διορίσει τον αντισυνταγματάρχη του πυροβολικού Δημ. Παπαδιαμαντόπουλο γενικό διοικητή στρατευμάτων, στην Αθήνα και τον Πειραιά, με την εντολή να αποκατασταθεί το ταχύτερο η τάξη. 
Σημειωτέον ότι μέσα στο μεγάλο πλιάτσικο συμμετείχαν και πολλοί στρατιωτικοί. 
Έτσι ο πρόεδρος της κυβερνήσεως Δημ. Βούλγαρης δίνει εντολή συγκρότησης Πολιτοφυλακής.
Μέγας ενθουσιασμός επικράτησε στη νεολαία των Αθηνών η οποία έσπευδε να καταταγεί στη Πολιτοφυλακή, όπου οπλίστηκε και έπραττε σύμφωνα με τις διαταγές του δημάρχου Αθηνών, Κουτσικάρη.
Kυριακή 21 Οκτωβρίου 1862, εδόθη υπό του Στρατού, στο Πεδίον του Άρεως, ο νέος όρκος πίστεως εις την νέα κυβερνητική κατάσταση με πρόεδρο τον Δημ. Βούλγαρη. 
Έτσι μετά την μεταπολίτευση και την αναχώρηση του Όθωνα και της Αμαλίας , άρχισε η συζήτηση περί του νέου Βασιλιά, του οποίου τότε αισθανόταν την ανάγκη ολόκληρη η Ελλάδα.

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ

Πρόλογος ΔΕΡ
Οι πολιτικοί που πέρασαν απ΄ αυτόν τον τόπο υπήρξαν "πολιτικάντηδες" πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Τους αρέσει η δόξα, η υστεροφημία, το κλέψιμο, η λαμογιά, το παρασκήνιο. Θυμούνται τον λαό μόνο προεκλογικά και μετεκλογικά λεηλατούνται και ξεκοκαλίζονται τα ταμεία. Όμως υπήρχαν Βασιλείς σ΄ αυτήν την χώρα που σέβονταν τα χρήματα του Ελληνικού λαού. Και θα το διαβάσετε παρακάτω...

Γράφει ο Nicolas Tantzos στο βιβλίο του "Κωνσταντίνος ΙΓ΄" (μτφρ Κων/νου Μπαρμπή).

Το 1960 η ετήσια βασιλική χορηγία ανερχόταν σε 400.000 δολάρια, αλλά απ΄ το ποσό αυτό ο βασιλιάς Παύλος Α΄ κατέβαλλε τους μισθούς ολοκλήρου του προσωπικού του, τις δαπάνες συντήρησης και κίνησης των αυτοκινήτων του, τα έξοδα φιλοξενίας και δεξιώσεων των ξένων επισκεπτών και τις δαπάνες συντήρησης των ανακτόρων, πράγμα που σήμαινε ότι απέμεναν πολύ λίγα χρήματα για ανάγκες της βασιλικής οικογένειας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο βασιλιάς υποχρεώθηκε να κλείσει τα ανάκτορα της Αθήνας, για να περιορίσει τις δαπάνες, και ζήτησε να μειωθεί η χορηγία του κατά 50.000 δολάρια!

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

ΕΤΣΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕ Η ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ

Γράφει ο Nicolas Tantzos στο βιβλίο του "Κωνσταντίνος ΙΓ΄" (μτφρ Κων/νου Μπαρμπή).

Ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ και ο Διάδοχος Παύλος αγωνίστηκαν μ΄ όλες τους τις δυνάμεις για να υπερασπιστούν τη χώρα τους πρώτα εναντίον της Ιταλίας, που τον Στρατό της καταδίωξαν αρκετά βαθιά μέσα στην Αλβανία, κι αργότερα εναντίον της γερμανικής εισβολής.
Στις 2 Ιανουαρίου 1941 ήρθε στην Αθήνα ο δρ. φον Άνγκερερ, ειδικός απεσταλμένος του Χίτλερ. Ο φον Άνγκερερ είχε γνωρίσει παλιότερα, σε μία κοινωνική εκδήλωση, τον διάδοχο Παύλο και την σύζυγό του πριγκίπισσα Φρειδερίκη. Ειδοποίησε τη Φρειδερίκη ότι της έφερνε μία επιστολή του πατέρα της και ότι ήθελε να της την παραδώσει ο ίδιος. Η πριγκίπισσα τον κάλεσε να την επισκεφθεί την ίδια μέρα. Αφού της έδωσε το γράμμα, ο φον Άνγκερερ της είπε ότι ο πατέρας της του είχε αναθέσει να μεταβιβάσει στην ίδια και στο σύζυγό της κάποια προφορικά του μηνύματα. Η πριγκίπισσα απάντησε ότι θα συμβουλευόταν τον άντρα της και θα του απαντούσε. Στην επιστολή του ο πατέρας της υπογράμμιζε το άσκοπο της συνέχισης της αντίστασης, που θα υποχρέωνε την Γερμανία να παρέμβει για να βοηθήσει την Ιταλία. Η Φρειδερίκη σοκαρίστηκε διαβάζοντας το περιεχόμενο του γράμματος, αλλά μετά πρόσεξε την προσφώνηση στην αρχή της επιστολής ("Αγαπητή του κόρη"), αλλά και την κατάληξή της: "Ο αγαπημένος σου πατέρας". Την πλημμύρισαν αμέσως οι αμφιβολίες και οι υποψίες, αφού οι γονείς της την αποκαλούσαν πάντοτε "Μωρό μας Φρεντερίκε" και έκλειναν τα γράμματά τους με τις λέξεις "Πάπι ή Μάμι". Ο Διάδοχος Παύλος την συμβούλεψε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον πατέρα της. Μίλησαν αρχικά για διάφορα οικογενειακά θέματα και έπειτα η Φρειδερίκη είπε: "Πήρα το γράμμα σου".
"Ποιο απ΄ όλα;" τη ρώτησε ο πατέρας της.
"Εκείνο με το οποίο μου δίνεις ένα σωρό συμβουλές".
"Α, γι΄ αυτό μιλάς", γέλασε ο πατέρας της. "Κοίταξε μωρό μου Φρεντερίκε, έγω όφειλα να σου πω τις σκέψεις μου, αλλά εσύ δεν ακούς ποτέ τον πάπι σου, έτσι δεν είναι; Με καταλαβαίνεις;"
Όταν ο φον Άνγκερερ επέστρεψε, τόνισε ότι η δραστική μεταβολή της πολιτικής της Ελλάδος, που ήταν απαραίτητη, μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο υπό νέα ηγεσία, αφού ο βασιλιάς Γεώργιος ήταν τόσο διαποτισμένος από τις ιδέες και τα συναισθήματά του, ώστε να μην μπορεί να μεταβάλει τις τοποθετήσεις του, ενώ ο Μεταξάς ήταν πολύ δεσμευμένος με τους Συμμάχους και επομένως δεν υπήρχε πιθανότητα ν΄ αλλάξει γραμμή. Στην συνέχεια πρότεινε ανακτορικό πραξικόπημα για να καταλάβει το θρόνο ο Παύλος.
"Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα ήμαστε διατεθειμένοι να παίξουμε τέτοιο ρόλο;" ρώτησε αγανακτισμένος ο διάδοχος.
Ο δρ. φον Άνγκερερ άρχισε να λέει ότι, σύμφωνα με τις πληροφορίες του, ο πρίγκιπας δεν διατηρούσε αγαθές σχέσεις με τον Μεταξά και προσέθεσε ότι η Φρειδερίκη ήταν Γερμανίδα. Εκείνη τον διέκοψε με οργίλο ύφος:
"Κάνετε λάθος, κύριε. Είμαι Ελληνίδα. Μπορείτε να το καταλάβετε; Όταν παντρεύτηκα τον άντρα μου έγινα Ελληνίδα και τώρα νιώθω περισσότερο περήφανη γι΄ αυτό από κάθε άλλη στιγμή της ζωής μου. Αυτά που σας είπα να τους μεταβιβάσετε, όταν γύρισετε εκεί από όπου ήρθατε".
Ήταν η δεύτερη φορά στη ζωή του που ο διάδοχος Παύλος απέρριπτε προσφορά για ανάρρηση στο θρόνο.
Ο πρίγκιπας πήγε αμέσως να συναντήσει το βασιλιά Γεώργιο και του είπε τι είχε συμβεί. Παραλλήλως ενημερώθηκε κι ο πρωθυπουργός*.
Ο Βασιλιάς είχε ξεκαθαρισμένες  αντιλήψεις: ακόμα και αν δεχόταν γερμανική επίθεση, η Ελλάδα δεν θα υπέκυπτε! Θα αντισκεκόταν "μέχρις εσχάτων". Ήδη ήταν σαφές ότι η Γερμανία ετοιμαζόταν να επέμβει...

* Ο Ιωάννης Μεταξάς.

Επίλογος ΔΕΡ
Απάντηση γνήσιας Ελληνίδας. Είναι μία σπάνια ιστορία που δείχνει πόσο εγκολπώθηκε την Ελληνικότητα η αείμνηστη Βασίλισσα Φρειδερίκη. Αυτή η αγάπη προς την Ελλάδα και τους Έλληνες φάνηκε με τα έργα της: Παιδουπόλεις, Έρανοι, Υγειονομικά Συνεργεία, Φανέλα του Στρατιώτη, Εθνικό ίδρυμα, Βασιλική Πρόνοια, προικοδότηση απόρων κορασίδων, ειδικά βιβλίαρια σε φτωχούς κλπ.

ΕΤΣΙ ΜΙΛΗΣΕ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Γράφει ο Nicolas Tantzos στο βιβλίο του "Κωνσταντίνος ΙΓ΄" (μτφρ Κων/νου Μπαρμπή).

Τον Φεβρουάριο του 1952 ο Βασιλιάς Παύλος και η Βασίλισσα Φρειδερίκη ταξίδεψαν στην Αγγλία για να παραστούν στην κηδεία του βασιλιά Γεωργίου ΣΤ΄. Στη διάρκεια της παραμονής του στο Λονδίνο, ο βασιλιάς συνάντησε τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντιν Άτσεσον και του παραπονέθηκε για τις αμερικανικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά ελληνικά ζητήματα. Η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα αναμειγνυόταν σε στρατιωτικά θέματα, που το Ελληνικό ΓΕΣ θεωρούσε αποκλειστικά δικής του αρμοδιότητας. Ο Βασιλιάς Παύλος δεν δίστασε να προειδοποιήσει ότι αυτού του είδους οι παρεμβάσεις θα προκαλούσαν περιπλοκές, οι οποίες αναπόφευκτα "θα ζημίωναν τις τόσο καλές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών". Ο Άτσεσον υποσχέθηκε να εξετάσει την καταγγελία του βασιλιά, αλλά απέφυγε να το πράξει...