Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

ΟΤΑΝ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΤΟΝ ΚΕΜΑΛ ΓΙΑ ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ

Γράφει ένας από τους διαχειριστές του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".

Ελευθέριος Βενιζέλος: Ο "Αλκιβιάδης της συγχρόνου Ελλάδος". Πραγματοποίησε μεταρρυθμίσεις αλλά και εξαφάνισε τον επί 3.000 χρόνια Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Με δύο λέξεις: "Εθνικός Ολετήρας". 
Το Υπουργείο Παιδείας επιτάσσει να μην μαθαίνουν τα παιδιά την άλλη όψη της Ιστορίας η οποία πολλάκις συνάδει με την αλήθεια αλλά ένα συνονθύλευμα πολιτικών απόψεων και υποκειμενικών πηγών. Έτσι λοιπόν, μέσα σ΄ αυτό το συνονθύλευμα, ο Ελευθέριος Βενιζέλος (Μπενύ Σελόν) διδάσκεται ως "μία μεγάλη προσωπικότητα που ένωσε τους Έλληνες και διπλασίασε την Ελλάδα" και ίσως από κάποιους πιο βενιζελόλαγνους "η μεγαλύτερη πολιτική φυσιογνωμία της Ελλάδος τα τελευταία 180 χρόνια". Όλα αυτά ασφαλώς δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Δεν αμφισβητούμε την απήχηση που είχε στον Ελληνικό λαό, τονίζουμε όμως την πολλάκις ξενόδουλη και αντεθνική πολιτική του, δεν αμφισβητούμε τις υπέρ εργατών και αγροτών μεταρρυθμίσεις του, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι αποτελεί έναν από τους κορυφαίους πολιτικούς της χώρας μας. Μην ξεχνάμε με την πολιτική του οδήγησε την χώρα το 1932 σε πτώχευση!
Αυτός, κατά κάποιους εθνάρχης (στην ουσία όμως εφιάλτης), πρότεινε στον Πρόεδρο απονομής Νόμπελ να δοθεί τον Νόμπελ Ειρήνης στον αρχισφαγέα Κεμάλ Ατατούρκ ο οποίος κατέσφαξε 2.500.000 Έλληνες και Αρμένιους!

Η επιστολή
«Κύριε πρόεδρε,
Έπί επτά σχεδόν αιώνες όλη ή Έγγύς Ανατολή και ένα μεγάλο τμήμα τής Ευρώπης υπήρξαν τό θέατρο αιματηρών πολέμων, τών οποίων ή άντίχηση υπήρξε τεράστια. Ή οθωμανική αυτοκρατορία και τό απολυταρχικό καθεστώς τών σουλτάνων υπήρξε τό βασικό αίτιο. Ή υποταγή χριστιανικών λαών σέ έναν ζυγό αφόρητης καταπίεσης, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του Σταυρού εναντίον τής Ημισελήνου, μέ μοιραία κατάληξη και οι αλλεπάλληλες εξεγέρσεις όλων αυτών τών λαών, πού ήλπιζαν στή χειραφέτηση τους, δημιούργησαν μία κατάσταση πραγμάτων πού θά παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων όσο ή οθωμανική αυτοκρατορία διατηρούσε τήν πορεία πού είχαν χαράξει οι σουλτάνοι.
Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας τό 1922, όταν τό εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των αντιπάλων του,
(σ.σ. Έπί ποίων αντιπάλων του εθριάμβευσεν ό Κεμάλ τό 1922 και το χαίρετε τόσο πολύ ό "Εθνάρχης" μας; Μήπως είναι οι Έλληνες;) έθεσε οριστικώς τέρμα σ' αύτη την κατάσταση αστάθειας και έλλειψης ανεκτικότητας, της όποιας ή διατήρηση δεν θα γεννούσε παρά μόνον νέους και σοβαρούς κινδύνους γιά τήν ειρήνη στό μέλλον.
Σπανίως πραγματοποιείται σέ τόσο μικρό χρονικό διάστημα μία τόσο ριζική αλλαγή στή ζωή μιας χώρας. Τή θέση μιας φθίνουσας αυτοκρατορίας, ή οποία ζει ύπό ένα θεοκρατικό καθεστώς, όπου ή έννοια του δικαίου και τής θρησκείας συγχέονται, παίρνει ένα εθνικό καί σύγχρονο κράτος, γεμάτο ζωντάνια.
Μέ τήν προτροπή του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ Πασά, τό απολυταρχικό καθεστώς των σουλτάνων καταργήθηκε καί τό κράτος έγινε απολύτως λαϊκό. Ολόκληρο τό έθνος κινητοποιήθηκε προς τή φιλόδοξη, δίκαιη προσπάθεια νά συμπεριληφθεί στην εμπροσθοφυλακή τών πολιτισμένων λαών.
Όμως, τό κίνημα γιά τήν εδραίωση τής ειρήνης συμβάδισε μέ όλες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις πού έδωσαν στό νέο, εντόνως εθνικό, κράτος τής Τουρκίας τή σημερινή του μορφή.
Η Τουρκία ρύθμισε πράγματι όλα τα εδαφικά θέματα μέ τους γείτονες της καί, απολύτως ικανοποιημένη άπό τά εθνικά καί πολιτικά της σύνορα, κατέστη πραγματικός πυλώνας τής ειρήνης στην εγγύς Ανατολή.
Εμείς οι Έλληνες, τους οποίους οί αιματηροί αγώνες κράτησαν επί πολλούς αιώνες σέ μια κατάσταση συνεχούς αντιπαράθεσης μέ τήν Τουρκία, είμαστε οί πρώτοι πού είχαμε τήν ευκαιρία νά αισθανθούμε τά αποτελέσματα τής βαθειάς αλλαγής πού συνετελέσθη στή χώρα αυτή, τή διάδοχο τής παλαιάς οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έχοντας, από τήν έπαύριο τής καταστροφής στή Μικρά Ασία, διακρίνει τήν πιθανότητα μιας συνεννόησης μέ τήν αναγεννημένη Τουρκία, ή οποία βγήκε άπό τον πόλεμο ώς εθνικό κράτος, τής τείναμε τό χέρι τό οποίο εκείνη δέχθηκε και έσφιξε μέ ειλικρίνεια. Άπό τήν προσέγγιση αυτή, ή οποία μπορεί νά χρησιμεύσει ώς παράδειγμα τών δυνατοτήτων συνεννόησης ανάμεσα σέ δύο λαούς τους οποίους έχουν διαιρέσει οί πλέον σοβαρές διαφορές, έφ' όσον αφεθούν νά διαποτιστούν άπό τήν ειλικρινή επιθυμία τής ειρήνης, δέν προέκυψαν παρά μόνο ευεργετήματα, τόσο γιά τις δύο χώρες, όσο και γιά τήν ειρηνική τάξη στην Εγγύς Ανατολή.
Ό άνθρωπος στον όποιο οφείλεται ή πολύτιμη αυτή συμβολή στην υπόθεση τής ειρήνης είναι ό πρόεδρος τής Τουρκικής Δημοκρατίας, Μουσταφά Κεμάλ Πασάς.
Έχω λοιπόν τήν τιμή, μέ τήν ιδιότητα μου ώς αρχηγού τής ελληνικής κυβέρνησης τό 1930, όταν ή υπογραφή του έλληνο-τουρκικού συμφώνου σημάδεψε μια νέα εποχή στην πορεία τής Εγγύς Ανατολής προς τήν ειρήνη, νά θέσω πρό τών εξεχόντων μελών τής επιτροπής του βραβείου Νόμπελ για τήν ειρήνη τήν υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ώς άξιου αυτής τής επιφανούς τιμής.
Δεχθείτε, κύριε πρόεδρε, τήν έκφραση τής μέγιστης εκτίμησης μου.
Υπογραφή,
Ελευθέριος Βενιζέλος,
Πρωθυπουργός τής Ελλάδος
».

Και επειδή πάντα μιλάμε με ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ιδού το πρωτότυπο της επιστολής:


www.venizelosarchives.gr

Σχόλιο από το "logiosermis.net"
Καταλάβατε εσείς όλοι πού καμαρώνετε ότι ό Βενιζέλος έκανε τήν Μεγάλη Ελλάδα μέ τήν απατηλή συνθήκη τών Σεβρών, ότι έξηπάτησε τους πάντες; Εδώ δηλώνει εγγράφως ότι τώρα τό 1932 ή Τουρκία κατέχει ειλικρινά τά Εθνικά καί πολιτικά της σύνορα.
Τώρα όμως κατέχει καί τήν Σμύρνη. Άρα ή Σμύρνη είναι εθνικό έδαφος τής Τουρκίας, κατά τον Βενιζέλο. Δηλαδή; Μας έξηπάτησε ή Όχι μέ τήν Συνθήκην τών Σεβρών; Αυτά τά δύο είναι αντίθετα.
Ποιο πίστευε "ό Εθνάρχης μας";

3 σχόλια:

  1. Καλά τα λες φίλε μου αλλά ποιος σε ακούει Συγχαρητήρια από εμένα α και κάτι ακόμα Ζήτω ο Βασιλείας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστούμε για τα καλά σας λόγια αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να τα πούμε και όσοι ακούνε. ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΤΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ & ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΞΕΧΝΑΝΕ!

      Διαγραφή
  2. ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ¨"ΕΘΝΑΡΧΗ" ΒΕΝΙΖΕΛΟ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΛΟΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΠΡΟΚΥΡΗΞΕΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΠΟΛΕΜΟΥ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή